Καληνύχτα

Πειραιάς, 29 Οκτώβρη 2014

«Η σχέση είναι τα πρώτα δέκα λεπτά όταν ανοίξεις τα μάτια σου και τα δέκα τελευταία πριν αποκοιμηθείς.» Αυτά ήταν τα λόγια του φίλου μου του Νίκου πάνω στις σχέσεις και στο χωρισμό και, μα το Θεό, έχει απόλυτο δίκιο.

Όταν είσαι σε (ευτυχισμένη, χωρίς προβλήματα) σχέση, έχεις έναν άνθρωπο να σκέφτεσαι και να σε σκέφτεται ασταμάτητα, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Ανοίγεις τα μάτια σου το πρωΐ και, αν δεν κοιμάστε μαζί, περιμένεις με ανυπομονησία το μήνυμά του/της. Είναι η πρώτη σου σκέψη όταν ξυπνήσεις και ξέρεις ότι είσαι η πρώτη του/της σκέψη όταν ξυπνήσει. Αντίστοιχα, είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον οποίο μιλάς πριν αποκοιμηθείς. Και αυτό είναι το σημαντικότερο κομμάτι της σχέσης.

Σίγουρα, περνάτε ωραίες στιγμές μαζί, πηγαίνετε για καφέ, για ποτό, για ψώνια, σινεμά. Κάνετε βόλτες, σεξ, εκδρομές, κοιμάστε αγκαλιά και τα σώματά σας γίνονται ένα. Και φυσικά όλα αυτά σου λείπουν όταν δεν είσαστε μαζί. Είτε αυτό το «όχι μαζί» είναι λόγω απόστασης ή συγκυριών, είτε είναι οριστικό λόγω χωρισμού. Στη δεύτερη περίπτωση, σου λείπουν όλα αυτά. Περνάς από μαγαζιά που έχετε επισκεφθεί μαζί, από μέρη σημαντικά για σας, ακούς τραγούδια που σου τον/την θυμίζουν. Και όλα αυτά είναι δυσβάσταχτα, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Όμως, το πιο δυσβάσταχτο από όλα είναι να μην έχεις έναν άνθρωπο να μιλήσετε όταν είσαι στο κρεβάτι σου το πρωΐ και το βράδυ. Εκεί φαίνεται η διαφορά και είναι τεράστια. Σε πνίγει, σε γονατίζει. Ίσως να μην το αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Ίσως για μερικούς να μην είναι τόσο σημαντική αυτή η λεπτομέρεια. Αλλά κατά βάθος, όσο μοναχικοί κι αν δηλώνουμε πως είμαστε, η ιδέα ότι ένας άνθρωπος σημαντικός για σένα ξυπνάει και κοιμάται με τη σκέψη σου, είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορεί να σου κάνει…

Τον τελευταίο χρόνο παλεύω ενάντια σε θεούς και δαίμονες για να βρω την ευτυχία. Να καταφέρω το αδύνατο, να είμαι επιτέλους καλά με την κοπέλα που ερωτεύτηκα. Έχω περάσει από χίλιες δύο καταστάσεις και, αλήθεια, έχω υπερπηδήσει χιλιάδες εμπόδια. Έχω κάνει μαλακίες, έχω πληγώσει και πληγωθεί, έχω κλάψει (ναι, έχω κλάψει). Σε άλλες περιόδους νιώθω καλά, σε άλλες νιώθω ότι ασφυκτιώ, ότι δεν αντέχω άλλο. Όμως, όσες δυσκολίες κι αν έχω περάσει, το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να ξεπεράσω ποτέ είναι η απουσία των μηνυμάτων το πρωΐ και το βράδυ. Αυτό το συναίσθημα δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται, δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Να ξέρεις ότι ξυπνάς και σκέφτεσαι έναν άνθρωπο, τον αγαπάς, αναρωτιέσαι τι κάνει, θες να του πεις καλημέρα. Κι αυτός αδιαφορεί, είναι εξαφανισμένος, δε νιώθει το ίδιο. Δυστυχία! Το παίρνεις απόφαση, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό, σηκώνεσαι, παίρνεις πρωϊνό, πίνεις τον καφέ σου, ξεκινάς τη μέρα σου. Αλλά τίποτα μα τίποτα δε γεμίζει αυτό το κενό. Και το βράδυ που πέφτεις να κοιμηθείς, πάλι, περιμένεις μόνο ένα «καληνύχτα, σ’αγαπώ», το οποίο όμως δεν έρχεται ποτέ…

«Καληνύχτα μη φοβάσαι δε σε ξέχασε κανείς

πάντα εσύ στο τέλος θα ‘σαι η μεγάλη της σκηνής

Καληνύχτα μη φοβάσαι έχει αστέρια ο ουρανός

πάντα εσύ στο τέλος θα ‘σαι ο από μηχανής θεός»

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Afire Love

Ιωάννινα, 27 Οκτώβρη 2014

Ο Έρωτας είναι μια φλόγα. Δεν είναι μια πυρκαγιά, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά ούτε και μια απλή σπίθα που κινδυνεύει να σβήσει από στιγμή σε στιγμή. Ο Έρωτας είναι η φλόγα ενός Zippo. Δυνατή και ιδιαίτερη, ανάμεσα στις άλλες φλόγες της ζωής. Αντέχει σε ένα φύσημα του ανέμου, αλλά μπορεί να σβήσει πανεύκολα, αν κάποιος το επιδιώξει, φυσώντας πάνω της. Είναι μια σταθερή φλόγα, που για σένα που τη χρησιμοποιείς είναι αναντικατάστατη. Σε άλλους μυρίζει άσχημα, όποτε την ανάβεις σου γκρινιάζουν, σου λένε να σβήσεις το ρημαδοαναπτήρα σου πριν βρωμίσει ο τόπος. Εσένα βέβαια σου αρέσει η μυρωδιά της, την έχεις συνδέσει με όμορφες στιγμές. Με τσιγάρο και καφέ, με κρύο ή ζέστη. Είναι η μυρωδιά του Zippo σου, που έχετε περάσει πολλά μαζί. Είναι κομμάτι του εαυτού σου.

Η φλόγα αυτή θέλει πολύ μεγάλη προσοχή. Όντας ξεχωριστή στον κόσμο, θέλει τη δική της φροντίδα. Για να μπορέσεις να τη νιώσεις πρέπει να είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος. Να έχεις βάλει Zippέλαιο στον αναπτήρα σου. Να έχεις τσεκάρει ότι η πετρούλα είναι εντάξει, δε θέλει αλλαγή ακόμα. Να είσαι σίγουρος ότι το φυτίλι δεν έχει καεί τελείως, ότι είναι στο κατάλληλο ύψος για να βγει μια μεγάλη φλόγα, ώστε να μπορέσει να σε σώσει, όταν τη χρειαστείς. Αν δεν έχεις προνοήσει για όλα αυτά, τη στιγμή που θα βγάλεις τον αναπτήρα σου για να ανάψεις κάτι, το μόνο που θα πάρεις είναι άχρηστες σπίθες. Θα προσπαθείς απεγνωσμένα να ανάψεις φωτιά. Μια μικρή, λιλιπούτεια φλόγα θα έκανε τη δουλειά της, δε χρειάζεσαι κάτι τρελό. Προσπαθείς ξανά και ξανά και ξανά. Στρίβεις τη ροδέλα του Zippo ασταμάτητα, σχεδόν με λύσσα. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Αν δεν έχεις φροντίσει από πριν, δε θα δεις ποτέ τη φλόγα που χρειάζεσαι τόσο πολύ. Ποιος φταίει γι’ αυτό, ξέρεις;…

Υπάρχουν μερικοί Έρωτες που είναι σταθεροί, σαν το φροντισμένο Zippo. Ο καθένας ξέρει πού βαδίζει μέσα στη σχέση, είναι και οι δύο εκεί, η φλόγα τους είναι πάντα αναμμένη. Και μετά υπάρχουν οι άλλοι Έρωτες, οι λίγο πιο χαώδεις. Αυτοί που δεν καταλαβαίνεις πώς ξεκίνησαν, δεν μπορείς να πιστέψεις ότι συνεχίζονται, αναρωτιέσαι αν και πόσο ακόμα θα κρατήσουν. Δε διαθέτεις Zippέλαιο να τους ανατροφοδοτήσεις, το φυτίλι έχει σφηνωθεί στην τρύπα του και δεν μπορείς να το τραβήξεις άλλο έξω, η βίδα του ελατηρίου που συγκρατεί την πέτρα δε γυρνάει με τίποτα. Άλλοτε ο Zippo αυτός βγάζει φλόγα, άλλοτε όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να βασιστείς πάνω του.

Σε αυτήν την περίπτωση τι κάνεις; Η λογική απάντηση θα ήταν να έχεις μαζί σου κι άλλον έναν αναπτήρα, για σιγουριά. Η ακόμα πιο λογική και σωστή απάντηση θα ήταν να τον πετάξεις το βρωμοZippo και να πάρεις έναν καινούριο, που να ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς πάνω του. Η ζωή έχει τόσα πολλά προβλήματα και δυσκολίες, δεν μπορείς να χαλάς τη ζαχαρένια σου για έναν χαζοαναπτήρα!!!

Όμως, είσαι συναισθηματικά δεμένος με το Zippo αυτόν. Τον αγαπάς, παρότι είναι δύσχρηστος και αναξιόπιστος. Πιστεύεις ότι μια μέρα θα τον χτυπήσεις απαλά στο τραπέζι, θα ζορίσεις λίγο περισσότερο τη βίδα του και όλα θα διορθωθούν. Όμως αυτή η μέρα δεν έρχεται ποτέ, κι εσύ παραμένεις με έναν ελαττωματικό Zippo…

Ώρες ώρες ζηλεύω αυτούς που δεν καπνίζουν.

“Darling, hold me in your arms the way you did last night
And we’ll lie inside for a little while, here oh
I could look into your eyes until the sun comes up
And we’re wrapped in light, in life, in love
Put your open lips on mine and slowly let them shut
For they’re designed to be together, oh
With your body next to mine our hearts will beat as one
And we’re set alight, we’re afire love” -Ed Sheeran

Posted in Uncategorized | Leave a comment

“Αν” του Χριστόφορου Παπακαλιάτη

Πειραιάς, 16 Οκτώβρη 2014

«Αν». Του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Για μένα, αναμφισβήτητα η καλύτερη ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου και πιθανότατα από τις καλύτερες ρομαντικές δραματικές ταινίες των τελευταίων χρόνων παγκοσμίως. Εγώ προσωπικά, το «Αν» το βάζω στην ίδια κατηγορία με το “Jeux d’ Enfants”, το “Paris, Je t’Aime”  και το “The Notebook” και αλήθεια δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτές τις ταινίες. Με πρωτότυπο, πανέξυπνο και καθηλωτικό τρόπο, πραγματεύεται πάρα πολλά θέματα της ζωής στη σύγχρονη Ελλάδα, την Ελλάδα της κρίσης, τα οποία μακάρι κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να αναλύσω λεπτομερώς, ένα προς ένα. Αυτό που επιλέγω να αναλύσω προς το παρόν, είναι το κέρατο.

Η ταινία εκτυλίσσεται ταυτόχρονα σε δύο πραγματικότητες: στην «ευτυχισμένη» και τη «δυστυχισμένη» εκδοχή του Δημήτρη (Παπακαλιάτη). Ας επικεντρωθούμε στη δεύτερη. Ο Δημήτρης είναι μόνος του, δεν έχει γνωρίσει το μεγάλο έρωτα και με τα πολλά, καταλήγει να κάνει σχέση (ή μάλλον καλύτερα, συστηματικό σεξ) με τη Μαρία (Σολωμού). Την παντρεμένη με δύο παιδιά Μαρία. Η Μαρία στην ταινία είναι σοβαρή, πλούσια, συνειδητοποιημένη και έχει ξεκαθαρίσει τα πράγματα με τον άντρα της: Δευτέρα- Τετάρτη- Παρασκευή βγαίνει αυτή, Τρίτη- Πέμπτη- Σάββατο αυτός. Τις Κυριακές τις περνούν οικογενειακά, με τα παιδιά τους. Ο Δημήτρης λοιπόν, γνωρίζει τη Μαρία μέσα σε ένα μπαρ, το κάνουν μια φορά και μετά το κάνουν συνήθεια. Καθώς εκτυλίσσεται η ταινία, τους πετυχαίνουμε να βγαίνουν και για καφέ, το οποίο σημαίνει ότι, όσο να’ ναι, δε μένουν αποκλειστικά και μόνο στο σεξ τελικά. Σε αυτόν τον καφέ, ο Δημήτρης ρωτάει τη Μαρία αν θα βρεθούν το βράδυ, αυτή του απαντάει με απάθεια ότι είναι Τρίτη. Αμέσως μετά μαγκώνεται, καταλαβαίνει ότι τον πλήγωσε, το διορθώνει. Του εξηγεί ότι έχει το μικρό με πυρετό και ότι είναι προτιμότερο να βρεθούν την επόμενη μέρα. Ο Δημήτρης αναρωτιέται αν θα ήταν καλύτερα να έχει μια φυσιολογική σχέση. Η Μαρία του απαντάει, φεύγοντας, ότι ίσως να ήταν καλύτερο, αλλά ίσως και όχι.

maxresdefault

Ήδη, σε αυτό το σημείο της ταινίας, στην πραγματικότητα που μας ενδιαφέρει, ο Δημήτρης έχει μπλεχτεί περισσότερο από όσο θα ήθελε. Συνειδητά μπήκε ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, δέχτηκε να γίνει το άτομο με το οποίο η Μαρία απατάει τον άντρα της. Όχι απάτησε, αλλά απατάει. Συνεχόμενα. Συστηματικά. Και στη σκηνή που μόλις περιέγραψα, έχει ήδη αρχίσει να νιώθει ζήλεια. Να θέλει κι άλλο. Δεν του φτάνουν οι Δευτέρες, οι Τετάρτες, οι Παρασκευές. Ξεκίνησε αυτή την ιστορία, λέγοντας στη Μαρία ότι είναι ευτυχισμένος που είναι ελεύθερος, δε νιώθει άνετα να φέρνει κοπέλες σπίτι του, γιατί θέλει να κοιμάται μόνος, να μην έρθει σε δύσκολη θέση να διώξει την κοπέλα μετά το σεξ. Και τώρα αυτός ο ίδιος άνθρωπος, ο τρίτος της σχέσης, ζηλεύει τον άντρα που ήταν από πριν εκεί. Παράλογο; Προκλητικό; Αναίσχυντο;

Τον περασμένο χειμώνα, ήμουν κι εγώ στη θέση του Δημήτρη. Θέλοντας και μη, κατάφερα να μπω ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Σε ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, που το καμάρωναν και το ζήλευαν όλοι. Στην αρχή δειλά- δειλά, μην έχοντας καμία ελπίδα για το μέλλον. Σιγά σιγά, όμως, σου δίνονται δικαιώματα σε τέτοιες καταστάσεις, δικαιώματα που από ένα σημείο και μετά τα θεωρείς δικά σου. Αν είσαι λίγο παραπάνω συναισθηματικός από ό,τι θα’ πρεπε, δένεσαι, αρχίζεις να κάνεις όνειρα, πιστεύεις ότι θα καταφέρεις κάτι. Στην τελική, έτσι λειτουργούν οι σχέσεις συνήθως. Γνωρίζονται δύο άνθρωποι, ανεξάρτητα από το πού, πώς, σε τι κατάσταση βρίσκονται κατά τη γνωριμία αυτή. Αν νιώσουν ότι υπάρχει κάτι μεταξύ τους, αφήνουν πίσω το παρελθόν και προχωρούν σε κάτι νέο. Στα ερωτικά τρίγωνα όμως, τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι απλά. Εσύ, ο τρίτος, θες πάντα κι άλλο. Δε σου φτάνει το Δευτέρα- Τετάρτη- Παρασκευή. Θες και το Τρίτη- Πέμπτη- Σάββατο. Έτσι ακριβώς, όπως ήθελε κι ο Δημήτρης. Κι όταν το πάρεις κι αυτό, σίγουρα ο επόμενος στόχος σου θα είναι η Κυριακή. Είναι αφύσικο να μοιράζεσαι μια γυναίκα με έναν άλλον άντρα, είναι άρρωστο, ψυχοφθόρο, βασανιστικό. Από ένα σημείο και μετά δένεσαι, όσο σκληρόπετσος ή προοδευτικός κι αν είσαι. Σε τρώει καθημερινά. Κι αν, όπως έγινε στη δική μου περίπτωση, η κοπέλα σού πουλήσει και αισθήματα, τότε, φίλε μου, την πάτησες κανονικά. Τότε μπαίνει στο παιχνίδι και ο εγωϊσμός και η πληγωμένη αυτοπεποίθηση. «Γιατί ΣΚΑΤΑ δεν τον χωρίζεις τον άλλον, να μείνουμε οι δυο μας, αν λες πως είσαι ερωτευμένη μαζί μου;» Και το χειρότερο: «τι ΣΚΑΤΑ έχει αυτός που δεν έχω εγώ;;;»

Χρόνο. Αυτό έχει ο άλλος. Ήταν εκεί πριν από σένα, αυτό είναι όλο. Εσύ απλά είσαι το ιντερμέδιο, η ατραξιόν, το διάλειμμα από την πλήξη της καθημερινότητας. Το τι σου πουλάει η κοπελίτσα είναι άλλο θέμα, καθαρά δικό της. Αλλά δεν πρόκειται να χωρίσει, βάλτο καλά στο μυαλό σου.

Είσαι διαλυμένος από αυτήν την ιστορία, είσαι σε αδιέξοδο, δε βρίσκεις καμία λύση. Νομίζεις ότι έχεις μια απλά «ιδιότροπη» σχέση, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχεις τίποτα. Το χειρότερο; Δεν μπορείς να πεις πουθενά τον πόνο σου, δεν μπορείς να βρεις παρηγοριά. Αυτή η ιστορία εμένα με γονάτισε. Απευθύνθηκα σε όποιον έβρισκα μπροστά μου, να του πω τον πόνο μου, να ακούσω μια συμβουλή. «Να μην έμπαινες ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, μαλάκα. Σου αξίζουν αυτά που παθαίνεις τώρα. Να μάθεις να πηδάς γυναίκες άλλων!» ή «Επιλογή σου είναι όλο αυτό. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να γκρινιάζεις. Ή σήκω φύγε να βρεις την ησυχία σου, ή μείνε, αλλά μη μας ξαναναφέρεις τίποτα πάνω στο θέμα.» Υπάρχει κι άλλο κακό στην ιστορία. Εσύ είσαι άγνωστος στη ζωή της, δε σε ξέρει κανείς. Όλοι γνωρίζουν τον άλλον, τον συμπαθούν, τον αγαπάνε. Χαίρονται να τους βλέπουν μαζί, τους θέλουν μαζί. Ακόμη κι αν γίνει καμια στραβή και, χτύπα ξύλο, τσακωθούνε, όλοι θα τρέξουν να τους βοηθήσουν, να τα ξαναβρούν. Εσένα, κακομοίρη, ποιος σε βοηθάει;

«Ή σήκω φύγε να βρεις την ησυχία σου, ή μείνε, αλλά μη μας ξαναναφέρεις τίποτα πάνω στο θέμα.» Όμως δεν μπορείς να φύγεις. Είναι μια εθιστική κατάσταση. Νιώθεις ότι όσο μένεις πλησιάζεις στη λύση. Πιστεύεις ότι όσο μένεις κερδίζεις χρόνο και τελικά η γυναίκα θα επιλέξει εσένα. Αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, ένας καθαρός τζόγος. Ο χρόνος που έχει ο άλλος στα χέρια του είναι πάντα μεγαλύτερος από το δικό σου, δε γίνεται να τον κερδίσεις, να τον ξεπεράσεις. Έτσι, περιμένεις απεγνωσμένα να σου δοθεί μια Τρίτη. Και μετά μια Πέμπτη. Και μετά ίσως και το Σάββατο…

Η άλλη όψη του νομίσματος είναι αυτή που βλέπει ο Γιώργος (Φάνης Μουρατίδης), ο άντρας της Μαρίας. Ξέρει τι παίζει με τη γυναίκα του και δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Στο πάρτι της Πρωτοχρονιάς, στις τουαλέτες του «Μεγάλη Βρεταννία», οι δύο άντρες συναντιούνται.

«Είσαι ο Δημήτρης;»

«Ναι»

«Ξέρεις ότι μου’ χεις διαλύσει τη ζωή;»

Κάγκελο ο Δημήτρης. Ο Γιώργος συνεχίζει, εξηγώντας του Δημήτρη, ότι αυτός και η Μαρία ήταν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, επί δεκαπέντε χρόνια.

«Σε  γουστάρει πολύ.»

«Ναι, αλλά δεν πρόκειται να σε χωρίσει.» Λογικός και στεγνός ο Δημήτρης.

«…Εξ’ αιτίας σου, κάθε μέρα σκέφτομαι πόσο ψεύτης και δειλός είμαι που κάθομαι και ανέχομαι όλη αυτή την κατάσταση. Μόνο και μόνο επειδή δεν έχω τα αρχίδια να ζήσω μόνος μου… Σε παρακαλώ ασχολήσου με κάτι άλλο κι άφησέ με εμένα στη συνήθειά μου.»

«Δευτέρα- Τετάρτη- Παρασκευή αυτή, Τρίτη- Πέμπτη- Σάββατο εσύ. Έτσι τη γνώρισα. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα ξαναφύγει;»

«Το θέμα δεν είναι να φεύγει κανείς… Αλλά να γυρίζει…»

Και κάπως έτσι φεύγει ο Δημήτρης, σε μια εκπληκτική, άψογα σκηνοθετημένη σκηνή. Ο προβληματισμένος πρωταγωνιστής βγαίνει από την περιστρεφόμενη πόρτα της «Μεγάλης Βρεταννίας», κοντοστέκεται και κοιτάει πίσω, μέσα στο ξενοδοχείο. Βλέπει τη Μαρία να τον κοιτάζει αρχικά και στη συνέχεια να την οδηγεί μέσα ο Γιώργος, ενώ ακούγεται το “The Windmills of your Mind”.

Untitled

«Το θέμα δεν είναι να φεύγει κανείς… Αλλά να γυρίζει…» Καλά όταν είσαι ο τρίτος της παρέας, σε αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά αν είσαι ο δεύτερος, τι κάνεις; Πώς αντιδράς όταν βλέπεις ότι η κοπέλα σου ή η γυναίκα σου, στην περίπτωση του Γιώργου στο «Αν», έχει βρει ένα καινούριο ενδιαφέρον; Για μια ακόμα φορά τίθεται το ερώτημα «μοναξιά κι αξιοπρέπεια, ή συντροφικότητα, συγχώρεση και ανοχή καταστάσεων;»

Αυτό το ερώτημα δεν μπορώ φυσικά να το απαντήσω. Σε μισο-σοβαρές σχέσεις μου που είδα τέτοιες καταστάσεις, την κοπάνησα με ελαφρά πηδηματάκια. Σε μια σχέση έξι ή και δεκαπέντε χρόνων, δεν ξέρω ειλικρινά τι θα έκανα. Ελπίζω να μην αναγκαστώ ποτέ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα… Από την άλλη, είμαι μικρός ακόμα… Έχουν πολλά να δουν τα μάτια μου…

Posted in σχέσεις, κινηματογράφος | Tagged , , , | Leave a comment

Not a Bad Thing (to Fall in Love)

Πειραιάς, 14 Οκτώβρη 2014

«Γιατί πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στα συναισθήματά μας και πόσο θα δώσουμε στον άλλον; Για να μην πληγωθούμε; Δηλαδή δώσε σιγά σιγά… Τα συναισθήματα δεν είναι ένα κιλό ζάχαρη, για να ελέγξεις ή όχι πόσο θα δώσεις… Ή γίνεται να τα ελέγξεις;…»

Έτσι ακριβώς ξεκίνησε χτες μια φιλοσοφική συζήτηση πάνω στις σχέσεις, με αυτά τα ερωτήματα μιας καλής μου φίλης. Αλήθεια, γίνεται να ελέγξεις τα συναισθήματά σου;…

Όλοι μας έχουμε περάσει από μια περίοδο στη ζωή μας, μετά από μεγάλο χωρισμό, που αρχίζουμε να μοιράζουμε από ‘δω κι από ‘κει μεγάλες κουβέντες.

«Εγώ το Γιώργο δε θα τον ξεπεράσω ποτέ, ήταν το άλλο μου μισό», «Μαλάκα, η επόμενη γκόμενα που θα έχει την ατυχία να με ερωτευτεί, θα φτύσει αίμα, θα πληρώσει τα σπασμένα της πρώην μου…», «Για να ερωτευτώ εγώ ξανά, μετά από αυτή την ιστορία, κι εγώ δεν ξέρω τι πρέπει να είναι η άλλη…»

Το κοινό στοιχείο- περιεχόμενο αν θέλετε- αυτών των βαρύγδουπων δηλώσεων είναι το εξής: «πληγώθηκα, δε θέλω να ξανανιώσω έτσι, από ‘δω και πέρα θα προσπαθήσω να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου». Και συμφωνώ απόλυτα ότι, ο κάθε φρεσκοχωρισμένος έτσι σκέφτεται, εγώ προσωπικά έχω βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση ουκ ολίγες φορές. Αλλά πόσο το τηρούμε αυτό; Τι υπερισχύει μέσα στο κεφάλι μας; Ο φόβος για να μην πληγωθούμε ξανά ή η ανάγκη να ερωτευθούμε και να ξεχάσουμε το παρελθόν; Διότι, ο άνθρωπος έχει αναμφισβήτητα μέσα του μια έμφυτη ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να ερωτευθεί και να αφήσει τον άλλον να τον ερωτευθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

«Εντάξει, κι εγώ δεν είμαι έτσι… Εγώ αν ενθουσιαστώ, και το βρακί μου θα δώσω, κι ας έχω πληγωθεί όσο ποτέ άλλοτε την προηγούμενη ακριβώς μέρα. Αλλά προφανώς, μακροπρόθεσμα, ακόμη κι αν δεν το κάνεις επίτηδες να περιορίζεις τα συναισθήματά σου, όπως το εννοείς εσύ, έχεις έστω κι υποσυνείδητα μια τάση, με το πέρασμα των χρόνων και των (αποτυχημένων) σχέσεων και των συνεχών «οι άντρες περνούν, μαμά», μια τάση, λέγω, να κρίνεις έστω και λίγο πιο δύσκολα τους ανθρώπους…»

Ειλικρινής απάντηση. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μετά από έναν άσχημο χωρισμό, το έριχνα στην τρέλα. Έπαιρνα σβάρνα τα bar, τα club, τα σπίτια των φίλων μου, έκανα ταξίδια, γνώριζα καινούριους ανθρώπους, απολάμβανα την ελευθερία μου, εξαφάνιζα τα συναισθήματά μου, μηδένιζα το κοντέρ, δεν ήθελα ούτε κατά διάνοια να ξανακάνω σχέση. Μέσα από όλο αυτό, γνώριζα πέντε- δέκα κοπελίτσες, από τις οποίες ίσως και κάποια να μου τραβούσε το ενδιαφέρον, ίσως και να ήθελα να ασχοληθώ λίγο περισσότερο μαζί της και τελικά ίσως και να την ερωτευόμουνα και να αποκτούσα μια ολοκαίνουρια σχέση…

Αλλά αυτές όλες οι περιπτώσεις δε θα μπορούσαν για κανένα λόγο να χαρακτηριστούν «κεραυνοβόλος έρωτας». Ήταν μια συνειδητοποιημένη κίνηση, όταν ένιωθα έτοιμος κάθε φορά, να προχωρήσω και να δώσω την ευκαιρία σε ένα καινούριο, αξιόλογο άτομο, να μπει στη ζωή μου και να δούμε πώς θα προχωρήσουμε.

«Ακόμη κι αν δεν το κάνεις συνειδητά, ρε παιδί μου, ενθουσιάζεσαι όλο και πιο δύσκολα. Τις πρώτες φορές πέφτεις με τα μούτρα, δεν έχεις ξαναζήσει κάτι τέτοιο, παθιάζεσαι τα πρώτα λεπτά που γνωρίζεσαι με τον άλλον, δίνεσαι ολοκληρωτικά… Ε, από ένα σημείο και μετά, δεν παθιάζεσαι έτσι, άνευ όρων. Λες, ωραίος είναι, καλός είναι, αλλά ας δούμε τι κουμάσι είναι και τι κουσούρια έχει, για να δούμε μετά, σε δεύτερη φάση, αν μπορούμε να συνυπάρξουμε μαζί του και να τα παραβλέψουμε…»

«Χμμ έτσι όπως το θέτεις, έχεις δίκιο… Αλλά είναι σα να παραδέχεσαι π.χ. ότι δεν υπάρχει ο κεραυνοβόλος έρωτας, που τρελαίνεσαι και θες να δώσεις τα πάντα στον άλλον, από μια ματιά του και μόνο!»

«Ο κεραυνοβόλος Έρωτας, αγαπητή Αναστασία, είναι μια εξαίρεση σε όλα αυτά που συζητάμε…»

Και έτσι ακριβώς είναι. Επιμένω στις απόψεις μου πάνω στο θέμα. Σιγά σιγά, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεσαι πιο καχύποπτος, πιο κλειστός. Ανοίγεσαι πιο δύσκολα, ίσως, ή ακόμη κι αν οι παρελθοντικές σου εμπειρίες δε σε επηρεάζουν τόσο πολύ, τουλάχιστον, το σκέφτεσαι πολύ περισσότερο όταν έρθει η στιγμή να αρχίσεις να κάνεις θυσίες για τον άλλον. Ακόμη κι αν φαίνεται να προχωράς γρήγορα, μέσα σου προχωράς πιο αργά, όλο και πιο αργά. Πιο συνετά, ίσως είναι καλύτερη έκφραση. Και η μόνη εξαίρεση σε όλο αυτό είναι ο κεραυνοβόλος Έρωτας. Ο οποίος είναι πάντα το ίδιο απρόβλεπτος, το ίδιο μαγικός και επικίνδυνος ταυτόχρονα. Σε τυλίγει ξαφνικά, σε σηκώνει στον αέρα κι ένας Θεός ξέρει πού θα σε οδηγήσει. Ο κεραυνοβόλος Έρωτας δεν υπακούει σε κανόνες, δεν μπορεί να αναλυθεί, ούτε καν να περιγραφεί ικανοποιητικά.

Και όταν είσαι ελεύθερος, η προσμονή του είναι ο πιο όμορφος λόγος να σηκωθείς από το κρεβάτι κάθε πρωΐ…

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

What causes romantic attraction?

Πειραιάς, 11 Οκτώβρη 2014

Σε τι οφείλεται η ερωτική έλξη; Έχει να κάνει με το χαρακτήρα, με την εμφάνιση, με ένα συνδυασμό τους; Υπάρχουν “Golden Standards” για όλους τους ανθρώπους, ή η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι διαφορετική για τον καθέναν; Αν είχες να περάσεις 5 λεπτά με έναν άνθρωπο (του αντίθετου ή του ιδίου φύλου, ανάλογα με τις προτιμήσεις σου), τι θα σε οδηγούσε να αποφασίσεις αν σε έλκει ερωτικά ή όχι;

Το Νοέμβριο του 2010, ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αυστραλία ένα Reality Show με τίτλο “Dating in the Dark”. Το concept του; Τρεις άντρες και τρεις γυναίκες μπαίνουν σε ένα θεοσκότεινο δωμάτιο, κάθονται σε ένα τραπέζι και γνωρίζονται. Στα πρώτα λεπτά της γνωριμίας δηλαδή, τα μόνα που μπορείς να αξιολογήσεις στον άλλον είναι η φωνή του, ο τρόπος ομιλίας του και ο χαρακτήρας του (δεδομένου, φυσικά, ότι παρουσιάζει μια ειλικρινή εικόνα του εαυτού του). Πολύ μεγάλος περιορισμός, για μένα. Χάνεις ολόκληρη την εμφάνιση, τις κινήσεις, το πώς σε κοιτάει ο άλλος. Τις αντιδράσεις του με εκφράσεις και χειρονομίες σε αυτά που του λες. Χάνεις δηλαδή όλα τα στοιχεία της γλώσσας του σώματος που σε κάνουν  να καταλάβεις αν αρέσεις στον άλλον ή όχι, ενώ παράλληλα δεν μπορείς να κρίνεις αν το άλλο άτομο ταιριάζει στα γούστα σου ως προς την εμφάνιση ή όχι. Το μόνο που έχεις είναι η φωνή…

Η φωνή παίζει σημαντικό ρόλο στον άλλον; Μπορεί να σε τραβήξει μια όμορφη, γλυκιά ή και αισθησιακή φωνή; Μπορεί να σε απωθήσει μια ιδιαίτερη, παράξενη φωνή; Για μένα η φωνή είναι πολύ σημαντική, αλλά φυσικά, σε ό,τι έχει να κάνει με την εμφάνιση, είναι δευτερεύον στοιχείο. Μια βαριά, σοβαρή φωνή ας πούμε, ίσως και να με προβληματίσει σε μια γυναίκα, αντίθετα, μια γλυκιά, θηλυκή, ίσως και λίγο ναζιάρικη φωνή θα μου τραβήξει πολύ πιο εύκολα την προσοχή και θα πάρει σίγουρα ένα bonus συμπάθειας από μένα.

Στη συνέχεια της εκπομπής, κι αφού οι 6 συμμετέχοντες έχουν ανταλλάξει κάποιες πληροφορίες για τους εαυτούς τους, βγαίνουν από το δωμάτιο, μαθαίνουν κάποιες επιπλέον πληροφορίες για τα άλλα άτομα και επιλέγουν ο καθένας με ποιο άτομο θέλει να «βγει» ραντεβού. Μπαίνουν δύο- δύο στο σκοτεινό δωμάτιο και εκεί, ανάλογα με το πώς προχωράει το πράγμα, μπορεί να έρθουν πιο κοντά. Το αστείο/ αξιοπερίεργο της υπόθεσης, είναι ότι, εφόσον δεν βλέπουν την τύφλα τους εκεί μέσα, χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο την αφή τους για να γνωρίσουν τον άλλον. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να καταλήξουν να χαϊδεύονται και να φιλιούνται κατά κανόνα πολύ γρηγορότερα από το ό,τι θα γινόταν αν έβγαιναν έναν κανονικό ραντεβού, μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποφασίσουν αν ο άλλος τους ελκύει ή όχι. Εν πάση περιπτώσει, μετά το πρώτο ραντεβού, ακολουθούν και άλλα, αν κάποιος θέλει να γνωρίσει κι άλλα άτομα του αντίθετου φύλου και στο τέλος, μέσω ενός διπλού καθρέφτη, αποκαλύπτονται ανά δύο οι συμμετέχοντες, χωρίς ο ένας να βλέπει τις αντιδράσεις του άλλου. Αν αρέσουν ο ένας στον άλλον, φεύγουν από την εκπομπή και βγαίνουν ένα κανονικό ραντεβού.

Το “Dating in the Dark” είναι οπωσδήποτε μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στα ραντεβού και επιτυγχάνει ταυτόχρονα τόσο να ελαχιστοποιήσει τη βαρύτητα της εμφάνισης, όσο και να διώξει τις αναστολές των ανθρώπων από τα πρώτα ραντεβού. Φυσικά οι συμμετέχοντες ανυπομονούν να δουν τον άλλον άνθρωπο και να διαπιστώσουν αν ταιριάζει ή όχι με τα κριτήριά τους, αλλά η συμπεριφορά τους μέχρι να γίνει αυτό είναι διαφορετική από το αν έβλεπαν τον άλλον εξαρχής. Ίσως στην περίπτωση που δε βλέπεις τον άλλον, ενώ βγαίνεις ραντεβού μαζί του, να δίνεις περισσότερη έμφαση στο χαρακτήρα του και να εκτιμάς περισσότερο κάποια πράγματα που μπορεί να μην παρατηρούσες αν επικεντρωνόσουνα στην εμφάνισή του…

Στον αντίποδα βρίσκεται ένα άλλο, καινούριο Reality Show, αμερικάνικο αυτή τη φορά, το “Dating Naked”, που άρχισε να προβάλλεται τον Ιούλιο του 2014. Σε αυτό, ζευγάρια βγαίνουν ραντεβού σε ένα τροπικό νησί (από ό,τι φαίνεται τέλος πάντων) και όπως λέει και ο τίτλος, το ενδιαφέρον κομμάτι του show είναι ότι οι άνθρωποι είναι εντελώς γυμνοί. Βγαίνουν πρώτα δύο άτομα ραντεβού κι αφού ξεπεράσουν τα πρώτα λεπτά (ή και δευτερόλεπτα) αμηχανίας, γνωρίζονται, παίζουν μαζί διάφορα παιχνίδια και στο τέλος σχολιάζουν τη γνώμη τους για τον άλλον. Μετά η εκπομπή τους βάζει να βγουν και με άλλα άτομα ραντεβού κι εκεί αρχίζει το μπέρδεμα. Γιατί, σε αυτό το παιχνίδι, τα βλέπεις όλα από την αρχή. Μπορεί να ταιριάζεις απόλυτα με το πρώτο σου match, αλλά τι γίνεται όταν το δεύτερο έχει για παράδειγμα σώμα μοντέλου, ενώ το πρώτο είναι απλά εμφανίσιμο; Δύσκολο να μείνεις ανεπηρέαστος… Τέλος πάντων, αφού όλοι βγουν με όλους, γίνεται ένα είδος πάρτι που συναντιούνται όλοι μαζί και εκεί φαίνεται ποιος τελικά επιλέγει ποιον και ποιος είναι πιο ειλικρινής και σωστός απέναντι στους άλλους. Ουσιαστικά δηλαδή, σε αυτό το σημείο φαίνεται η αληθινή προσωπικότητα του καθενός και τι στάση κρατάει ως προς τις επιλογές των «συμπαικτών» του. Τελικά, όσα ζευγάρια αποφασίζουν να προχωρήσουν φεύγουν μαζί από το show και οι υπόλοιποι, υποθέτω, συνεχίζουν να ψάχνουν σύντροφο έξω από το παιχνίδι…

Τελικά όμως, ποιο είναι το κριτήριο που σε κάνει να επιλέξεις μέσα σε κάποια λεπτά, αν ο άλλος σου ταιριάζει ή όχι; Εδώ άνθρωποι που γνωρίζονται και είναι μαζί χρόνια, μετά από κάποιον καιρό ανακαλύπτουν πτυχές του άλλου που δεν τους αρέσουν κι αποφασίζουν να χωρίσουν. Μπορείς μέσα σε λίγα λεπτά να κρίνεις αν ο χαρακτήρας του άλλου είναι καλός ή κακός; Ή μήπως στα πρώτα λεπτά γνωριμίας, δε σε ενδιαφέρει καθόλου ο χαρακτήρας του άλλου;

Η αλήθεια είναι ότι, οι περισσότεροι άνθρωποι, αν ερωτηθούν τι ψάχνουν σε μια σχέση, δηλώνουν ότι ψάχνουν «έναν άνθρωπο να τους καταλαβαίνει, να τους αγαπάει γι’ αυτό που είναι, να μπορεί να συνυπάρξει μαζί τους, να δεχτεί τις παραξενιές τους ή να μπορεί να συμβιβαστεί με το ωράριό τους και τον τρόπο ζωής τους». Πράγματα απλούστατα δηλαδή, τα οποία δεν έχω γνωρίσει ΚΑΝΕΝΑΝ σοβαρό άνθρωπο που να ψάχνει για σχέση και να μην μπορεί να τα εφαρμόσει. Τότε γιατί υπάρχουν άνθρωποι μόνοι; Με αυτό το σκεπτικό, θα έπρεπε όλοι να είναι σε σχέσεις και μάλιστα ευτυχισμένες σχέσεις, όπου έχουν αυτό ακριβώς που έψαχναν. Αλλά, αυτή η προηγούμενη δήλωση δεν είναι υπερβολικά γενικευμένη; Μήπως είναι αυτό που θέλουμε να ακούσει αυτός που μας ρωτάει, και δεν είναι αυτό που πραγματικά ψάχνουμε στο σύντροφό μας; Φυσικά και ψάχνουμε κάτι τέτοιο. Αλλά αυτή είναι η εικόνα που έχουμε για την ιδανική ΣΧΕΣΗ. Όχι για τον ιδανικό ΣΥΝΤΡΟΦΟ. Και αυτά τα δύο είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Η σχέση σου θέλεις να είναι αυτό που περιγράφεις. Ο σύντροφός σου όμως, με τον οποίο φαντάζεσαι αυτή την ιδανική σχέση, θέλεις να είναι μελαχρινός, πρασινομάτης, ψηλός, γυμνασμένος, κοινωνικός, μορφωμένος, εύπορος, με χιούμορ, αυτοκίνητο, γιατί εσύ δεν έχεις και θα σας τρώνε οι μεταφορές αν δε μένετε δίπλα δίπλα. Κι εγώ έτσι ακριβώς σκέφτομαι, δεν είναι προς Θεού γυναικείο λάθος αυτό. Κι εγώ μετά από ένα σωρό αποτυχημένες σχέσεις, το μόνο που δηλώνω ότι θέλω είναι μια ειλικρινή κοπέλα, στην οποία να μπορώ να ανοιχτώ, να βασιστώ, να ταιριάζουμε και να περνάμε όμορφα μαζί. Όμως αν βρω μια τέτοια κοπέλα η οποία π.χ. έχει ξυρίσει το κεφάλι της γουλί, ή δουλεύει σε στριπτιτζάδικο, κακά τα ψέματα, θα φύγω τρέχοντας. Γιατί υπάρχουν και στοιχεία μέσα στο κεφάλι μας, τα οποία, αν δε διαθέτει μια κοπέλα, ίσως την απορρίπτουμε άμεσα, όσο καλή κι αν είναι κι όσο πολύ κι αν προσπαθήσει να μας εντυπωσιάσει. Το σεξ για παράδειγμα είναι ένα τέτοιο στοιχείο. Μπορεί να έχεις βρει το άλλο σου μισό, την κοπέλα που πληροί όλες σου τις προσδοκίες, αλλά στο σεξ απλά να μην ταιριάζετε, όσο πολύ κι αν προσπαθείτε και οι δύο. Και κακά τα ψέματα, εν έτει 2014, το κακό σεξ είναι ένας λόγος χωρισμού.

Πιστεύω ότι, παρότι κανείς μας δεν το παραδέχεται, όλοι μας έχουν κάποια standards για την επιλογή συντρόφου. Είναι ένας συνδυασμός εμφάνισης- τρόπου συμπεριφοράς- χαρακτήρα και είναι διαφορετικός για κάθε άνθρωπο. Όλοι έχουμε μια ιδανική εικόνα πλασμένη στο κεφάλι μας για αυτό που ψάχνουμε και, όσο περισσότερο ο άλλος πλησιάζει σε αυτή την εικόνα, τόσο περισσότερο ενθουσιαζόμαστε μαζί του. Για τις γυναίκες, αυτή η εικόνα έχει ίσως να κάνει με την ισχυρή προσωπικότητα που δείχνει ο άντρας, με την υψηλή αυτοπεποίθησή του, με τον τρόπο που ντύνεται και κινείται στο χώρο. Για τους άντρες, ίσως έχει να κάνει περισσότερο με το νάζι που θα βγάλει μια γυναίκα, με τη γλυκύτητα ή ακόμη και με την ωμή σεξουαλικότητα. Πάντως η εμφάνιση παίζει αναμφισβήτητα σημαντικό ρόλο στην επιλογή αυτή και απλά, αν υπερισχύσει η προσωπικότητα, η εμφάνιση μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, τόσο στην περίπτωση των αντρών όσο και στων γυναικών.

Σε κάθε περίπτωση, ο Έρωτας είναι τυφλός…

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

California Dreamin’

Πειραιάς, 9 Οκτώβρη 2014

Δε σκόπευα να γράψω σήμερα. Σκεφτόμουνα να ξεκουραστώ, να κάνω ένα reset, να αποφύγω να γίνω κουραστικός στον αναγνώστη. Αλλά με το που άνοιξα το μάτι μου, είδα τα Blog Challenges για την “Free Writing Day”. 400 λέξεις, αυθόρμητο γράψιμο, χωρίς διορθώσεις και δεύτερες σκέψεις. Challenge Accepted, εννοείται πως δε λες όχι σε κάτι τέτοιο! Πάμε λοιπόν.

California Dreamin’, σήμερα, Californication και Hank Moody. Το’ χα υποσχεθεί στο Νίκο ότι οπωσδήποτε θα έκανα ένα post γι’ αυτό το τραγούδι, αυτή τη σκηνή και αυτόν τον πρωταγωνιστή. Κατ’ αρχάς, η συγκεκριμένη εκτέλεση (από Shaw Blades) είναι άψογη. Και η σκηνή προσφέρει ένα από τα καλύτερα season endings της σειράς. “And the dance continues”, σύμφωνα με τον Hank. Venice Beach Boardwalk (αν δεν απατώμαι, καθώς οι γνώσεις μου για τα «αξιοθέατα» της Αμερικής προκύπτουν αποκλειστικά και μόνο από ό,τι εμφανίζεται σε ταινίες, σειρές κλπ). Venice Beach Boardwalk γεμάτη κόσμο που πηγαινοέρχεται, κάνει βόλτα, roller blades, street performing, τρέχει ή τρώει παγωτό κι απολαμβάνει τον καλό καιρό. Πολύ ζεστή σκηνή, ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα των ανθρώπων. Ο Hank έχει μείνει μόνος του, για χάρη της κόρης του, Becca, και είναι έτοιμος να προχωρήσει. “And the dance continues”.

Πάντα με μάγευαν τέτοιες σκηνές. Είμαι άνθρωπος της Κυριακής. Η Κυριακή για μένα αντιπροσωπεύει το εξής: έχεις περάσει όμορφα το Σαββατόβραδό σου μετά από μια βδομάδα (σκληρής ίσως) δουλειάς, έχεις κάνεις νέες γνωριμίες, έχεις ξενυχτίσει και γυρνάς σπίτι αργά. Ξυπνάς την Κυριακή κατά το μεσημεράκι (εκεί, γύρω στις δύο- τρεις), παίρνεις τηλέφωνο τα φιλαράκια σου και αράζετε κάπου για καφέ. Σε μια καφετέρια γεμάτη κόσμο, σε έναν πεζόδρομο ίσως, για να βλέπεις τον κόσμο να περνάει. Αν είσαι Πειραιά, Μαρίνα Ζέας. Πισίνα, FloCafe, ή κάτι παρόμοιο. Αν είσαι Πάτρα, Αγίου Νικολάου (Cibo Cibo ή Ιντεάλ;). Ίσως και Μαρίνα, Θεατράκι ή W. Πάντως το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο. Εσύ και η παρέα σου, ψιλοκομμάτια από το ξενύχτι, απολαμβάνετε την τελευταία μέρα ξεκούρασης πριν αρχίσουν πάλι οι υποχρεώσεις, η δουλειά, η σχολή. Μόλις δράσει ο καφές και έρθετε λίγο στα ίσια σας, αρχίζετε να αναλύετε τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας. Τι έκανε ο καθένας, ποιος μίλησε σε ποια, ποιος πέρασε καλά και ποιος όχι, γενικά κουτσομπολιά και νέα. Μετά χαζεύετε τον κόσμο, ο καθένας σκέφτεται τα δικά του, προσπαθεί να μαντέψει την ιστορία του κάθε περαστικού.

Πάντα το έκανα αυτό, ειδικά τις Κυριακές. Όποτε είμαι σε χώρο με πολύ κόσμο γύρω μου, πάντα μ’ αρέσει να στήνω αυτί. Να πιάσω καμια πρόταση, να κρατηθώ από αυτήν και να φτιάξω μέσα στο κεφάλι μου μια ωραία ιστορία για τους ανθρώπους που συζητούν. Αυτή είναι η Αγγελική, η φίλη της είναι η Μαρία. Η Μαρία γουστάρει τον Κώστα, χτες είχανε βγει οι δυο τους, αλλά αυτός παρότι έδειχνε ενδιαφέρον δεν έκανε κίνηση και η Μαρία βγήκε με την Αγγελική για να αναλύσουν τη συμπεριφορά του Κώστα και να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις της Μαρίας. Αχ, τα λατρεύω αυτά! Είναι τόσο αυθεντικά, τόσο όμορφα, μου βγάζουν τόσο θετικά συναισθήματα, τόση ζωντάνια και πάθος για τη ζωή!

Ας επιστρέψουμε όμως στο Hank Moody. Έχοντας μείνει μόνος, πάνω που πήγαινε να τα ξαναβρεί με τον Έρωτα της ζωής του, την Karen, απολαμβάνει κάποιες στιγμές χαλάρωσης με την κόρη του. Χωρίς να αγχώνεται για το μέλλον, χωρίς να ξέρει τι του επιφυλάσσει η μοίρα στην επόμενη στροφή. Είναι η Κυριακή του, μετά από μια δύσκολη βδομάδα. Και πριν ακριβώς από μια καινούρια, πιθανότατα εξίσου δύσκολη…

“All the leaves are brown and the sky is grey

I’ve been for a walk on a winter’s day”

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Will I Meet Your Mother?

Ted Mosby. Ο ήρωας της σύγχρονης καθημερινότητας. Ο ρομαντικός που ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα στο χάος της εποχής μας. Ο άνθρωπος που δε φοβάται να πει “I Love You” στο πρώτο ραντεβού, αν το νιώσει. Ο άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη μέρα χορεύοντας σαν τον παλαβό σε μια ταράτσα, επειδή πίστευε ότι μπορεί να φέρει τη βροχή.

Στην αρχή τον σιχαινόμουνα τον Ted, πίστευα ότι είναι γλοιώδης, σουρεαλιστικός χαρακτήρας, υπερβολικά ρομαντικός. Στη ζωή δεν είναι έτσι τα πράγματα, δε δίνεσαι σε μια σχέση από την αρχή, είσαι διστακτικός, φοβάσαι μην πληγώσεις, μην πληγωθείς, κάνεις αργά μικρά βήματα, μέχρι να είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου και για τον άλλον. Μετά ερωτεύτηκα. Έπιασα τον εαυτό μου να κάνει τρέλες, να γίνεται ο Ted Mosby ξανά και ξανά, σε άπειρες περιστάσεις της καθημερινότητας. Ο Ted είναι πάντα ενθουσιώδης, δεν το βάζει ποτέ κάτω, όσα χαστούκια κι αν φάει. Έχει ξεκαθαρίσει το στόχο του, θέλει να βρει τον έρωτα της ζωής του, να παντρευτεί και να ζήσει μαζί της.

Το How I Met Your Mother είναι εκπληκτική σειρά. Για μένα, έχει τόση μεγάλη επιτυχία γιατί παρουσιάζει μια ρεαλιστική εικόνα της πραγματικότητας. Από τη μια είναι ο Ted Mosby, σοβαρός, ψάχνει τον έρωτα και είναι αποφασισμένος να μη συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο. Από την άλλη ο Barney Stinson, απλά περνάει ευχάριστα το χρόνο του. Αθεράπευτος Playboy, αμετανόητος εργένης, χαζολογάει με ψιλοαδιάφορες γκομενίτσες, περνάει καλά και καυχιέται με τις κατακτήσεις του. Και τελικά την πατάει κι αυτός από ένα σημείο και μετά, ερωτεύεται, αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής, κι αυτή η αλλαγή άλλοτε του βγαίνει αβίαστα κι άλλοτε όχι. Από την άλλη πλευρά, ο Marshall και η Lily, το αιώνιο ζευγάρι, ερωτευμένο κι αγαπημένο όπως την πρώτη μέρα (εντάξει, με τα προβλήματά τους κι αυτοί, αλλά τίποτα που να μην μπορούν να ξεπεράσουν), που έχει ήδη αυτό που ψάχνουν οι υπόλοιποι και τους δίνει δύναμη να συνεχίσουν να ψάχνουν.

Όμως πρωταγωνιστής είναι ο Ted. Που γνωρίζει πάρα πολλές κοπέλες, δίνει μια ευκαιρία στην καθεμία τους, προσπαθεί να δει και να αποφασίσει αν θα είναι αυτή η μητέρα των παιδιών του και τις περισσότερες φορές απογοητεύεται. Η κοπέλα τελικά δεν είναι αυτό που ψάχνει αυτός, ή αυτός δεν είναι αυτό που ψάχνει η κοπέλα. Ή απλά οι συγκυρίες δεν τους επιτρέπουν κάτι παραπάνω.

Είναι μια πολύ ακριβής εικόνα της πραγματικότητας. Μια σχέση σου τελειώνει για τον άλφα ή βήτα λόγο, περνάς ένα διάστημα μες στη μελαγχολία, στην περισυλλογή, κλείνεσαι στον εαυτό σου και μετά νιώθεις έτοιμος να προχωρήσεις. Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Βγαίνεις έξω, γνωρίζεις κοπέλες/άντρες, πάμε πάλι από την αρχή. Στην αρχή είσαι μαγκωμένος, έχεις χάσει τη μπάλα, συγκρίνεις τα πάντα με το παρελθόν. Σιγά σιγά ανοίγεσαι, αφήνεσαι, ξεχνιέσαι. Προχωράς. Η καινούρια κοπέλα δε σου κάνει γιατί είναι πολύ σοβαρή ή πολύ ασόβαρη, έχει υπερβολικά χαμηλή αυτοπεποίθηση ή είναι ψωνισμένη, εργασιομανής, τεμπέλα, την κυνηγάει ακόμη ο πρώην της ή δεν μπορεί να ανεχτεί ότι κρατάς φιλικές επαφές με μια δική σου πρώην. It’s all in the game. Είναι καθαρά θέμα τύχης το αν θα βρεις την κατάλληλη, όπως είναι καθαρά θέμα τύχης το αν θα κρατήσει η σχέση με αυτήν την κατάλληλη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν για τον καθένα περισσότερες από μια κατάλληλες κοπέλες και αντίστοιχα για την καθεμία περισσότεροι από ένας κατάλληλοι άντρες και με λίγη τύχη, υπομονή, αυτοπεποίθηση και καλή διάθεση, αργά ή γρήγορα τη συναντάς και έχεις μια ευκαιρία μαζί της.

Hang in there, buddy/ girl, the best is yet to come…

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Magic in the Moonlight

Επιτέλους, έγινε άνθρωπος κι ο Woody Allen. “Magic in the moonlight”, ίσως η πρώτη ταινία του με happy end. Κανείς δε σκοτώνει κανέναν, οι άνθρωποι στο τέλος δε γυρνάνε στις βαρετές ζωές τους σα να μη συνέβη τίποτα, οι χαρακτήρες δεν παραμένουν το ίδιο μικροί, στενόμυαλοι και ρηχοί, όπως ήταν στην αρχή, σα να μην τους επηρέασαν τα γεγονότα της ταινίας. Ο Έρωτας θριαμβεύει, οι άνθρωποι αλλάζουν, συγχωρούν, αρχίζουν μια νέα ζωή. Η αισιοδοξία νικάει την κακομοιριά, οι πρωταγωνιστές κάνουν παραχωρήσεις από κοινού, ξεγυμνώνονται (μεταφορικά) ο ένας μπροστά στον άλλον και αφήνουν πίσω τις αδυναμίες του παρελθόντος. Το χαρακτηριστικό WoodyAllenικό άγχος είναι σχεδόν ανύπαρκτο.

Κι εμείς; Εμείς παρακολουθούμε την ταινία, προσπαθούμε να μαντέψουμε το τέλος και, λίγο πριν έρθει η Κάθαρση, προβληματιζόμαστε με τη συζήτηση του πρωταγωνιστή με τον Από Μηχανής Θεό, τη θεία του. Είναι ευεργετικό να έχεις κάποιον να σε ξέρει τόσο καλά, να σε  καταλαβαίνει και να θέλει το καλό σου. Αυτή η συζήτηση είναι ίσως ό,τι πιο σοφό και βαθυστόχαστο έχει δημιουργήσει ο Woody Allen. Η θεία παίρνει το ρόλο του Σωκράτη, γίνεται ο Δικηγόρος του Διαβόλου, ενστερνίζεται εξ’ αρχής τα επιχειρήματα του Stanley και, μέσω ενός διαλόγου της λογικής «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», τον κάνει τελικά να ομολογήσει ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό τα αισθήματα που τρέφει για τη Sophie. Και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Το εντυπωσιακό όμως ολόκληρης της ταινίας είναι ότι λείπει το άγχος. Οι χαρακτήρες έχουν στοιχεία του Woody Allen, αλλά κανέναν δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις αγχωτικό. Κανείς δε μιλάει γρήγορα, κανείς δε βιάζεται να φτάσει στο τέλος, κανείς δε φαίνεται να δυσανασχετεί που τα πράγματα εκτυλίσσονται με τη συγκεκριμένη ταχύτητα. Γι’ αυτό λέω ότι ο Woody επιτέλους έγινε άνθρωπος. Γιατί αυτή η έλλειψη άγχους είναι μεγάλη αρετή. Πολλές φορές τα πράγματα δε γίνονται όπως τα θέλουμε. Και κυρίως, τις περισσότερες φορές συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιμένουμε. Κι αυτό μας δημιουργεί άγχος. Άγχος το οποίο, συχνά γίνεται αφόρητο. Θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα, να ξέρουμε πού βαδίζουμε, να προγραμματίζουμε το καθετί στη ζωή μας. Αυτό είναι τραγικό λάθος. Πρώτον, είναι αδύνατον να τα καταφέρουμε. Άρα θα απογοητευτούμε σίγουρα και θα αγχωθούμε περισσότερο. Δεύτερον, το άγχος πάντα παίρνει τη θέση άλλων συναισθημάτων. Δεν μπορεί να συνυπάρξει με τίποτα άλλο, θέλει το δικό του χώρο και μάλιστα, μόλις του τον παραχωρήσουμε, ζητάει μεγαλύτερο. Αντικαθιστά τα πάντα μέσα μας, την αισιοδοξία, την εσωτερική γαλήνη, την εκτίμηση των όμορφων πραγμάτων στη ζωή μας. Μας τυφλώνει και μας καθοδηγεί με το χειρότερο τρόπο.

Δε λέω, το άγχος είναι αναγκαίο κακό στη ζωή μας. Ζούμε συνέχεια με ένα ρολόι στο χέρι, ένα ρολόι δίπλα από το κρεβάτι, ένα ρολόι μέσα στο κινητό, στον υπολογιστή, στο φούρνο μικροκυμάτων. Στον τοίχο, στο αυτοκίνητο, στο σταυρό του φαρμακείου. Πάντα έχουμε αργήσει, πάντα πρέπει να τρέξουμε, πάντα κάποιος είναι δυσαρεστημένος και μας κυνηγάει. Αλλά τουλάχιστον, ας περιοριστεί αυτή η παράνοια στην επαγγελματική ζωή, στις πέντε- δέκα σοβαρές υποχρεώσεις που έχει ο καθένας μας μέσα στη μέρα. Γιατί όταν αυτό το άγχος κυριεύει και την προσωπική μας ζωή, τις στιγμές χαλάρωσης, τις σχέσεις μας, τότε γίνεται ανεξέλεγκτο.

Τι νόημα έχει να προσπαθείς να προβλέψεις πώς θα πάει το ραντεβού σου; Κι αν δεις ότι δεν πάει όπως υπολόγιζες, τι νόημα έχει να αγχωθείς γι’ αυτό και να προσπαθήσεις να το στρέψεις προς μια κατεύθυνση που σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα; Νιώθεις μοναξιά, ώρες ώρες απελπίζεσαι, ασφυκτιάς, θες να τελειώνεις, να προχωρήσεις, να αλλάξεις κατάσταση. Είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Το νιώθουν όλοι οι άνθρωποι αυτό. Ίσως πολύ πιο συχνά, πολύ πιο έντονα από ό,τι φαντάζεσαι. Δεν είσαι μόνος σου, δεν είσαι μόνη σου. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι το ίδιο βαθιά μέσα στα σκατά είμαστε, σε μια κοινωνία που χτίσαμε εμείς οι ίδιοι και έχει στραφεί προ πολλού εναντίον μας. Μας έχει εκμηδενίσει τον ελεύθερο χρόνο, μας έχει τσακίσει τα όνειρα, μας έχει ποδοπατήσει τις φιλοδοξίες για βελτίωση της ποιότητας ζωής. Μας έχει πείσει ότι η απάντηση είναι το άγχος. Ότι, αν αγχωθούμε αρκετά, έχουμε μια ελπίδα να σώσουμε την κατάσταση, να φτάσουμε στην ώρα μας, να γυρίσουμε το παιχνίδι, να κερδίσουμε.

Δεν είναι καθόλου έτσι. Το άγχος είναι ο εχθρός. Δεν πα’ να είσαι μπατίρης; Άνεργος; Άρρωστος, χωρίς στον ήλιο μοίρα; Μόνος εδώ και χρόνια, χωρίς να μπορείς να βρεις έναν άλλον φουκαρά σαν εσένα να συννενοηθείτε; Στείλ’ τους όλους στο διάολο, να δεις διαφορά! Βγες έξω για την πάρτι σου, ούτε για να βρεις γκόμενα/γκόμενο, ούτε για να ευχαριστήσεις το παρεάκι σου. Εσύ είσαι ο σημαντικός. Κανένας άλλος. Χαλάρωσε. Οποιαδήποτε κατάσταση έχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Και αγχωμένος δεν κάνεις τίποτα. Πάρε μια βαθιά ανάσα, και δύο και τρεις. Όσες χρειάζεσαι. Take a day off. Από τη δουλειά, από τη ζωή, από όλα. Άραξε οπουδήποτε σου κάνει κέφι και σκέψου τα, βρες τα με τον εαυτό σου. Ανακάλυψε τα όριά σου, τις πραγματικές επιθυμίες σου, ξεχώρισε την πραγματικότητα από την ονειροπόληση και τα βάσιμα όνειρά σου.

Θες να είσαι με το Γιώργο; Προσπάθησέ το. Γράψ’ τους όλους στ’ αρχίδια σου και κυνήγα το γαμημένο το όνειρό σου, αν πιστεύεις ότι το θες πολύ. Θα φας τα μούτρα σου; Θα σου περάσει. Μετά θα τα ξαναφάς. Στο εγγυώμαι. Θα σου περάσει ΚΑΙ αυτό. Θα κλάψεις, θα πέσεις στα πατώματα, θα σε πάρει ο ύπνος αγκαλιά με μια ξερασμένη λεκάνη και οι φίλοι σου την επόμενη μέρα θα σου στέλνουν photos από αυτό. Θα στείλεις μεθυσμένα μηνύματα στους/στις πρώην και δε θα πάρεις ποτέ απάντηση. Θα περάσεις μέρες ολόκληρες στο κρεβάτι, χωρίς να έχεις καν όρεξη να φας. Ζωή είναι, και λέγεται έτσι γιατί ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΕΙΣ. Είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις και όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις, είναι ο ΔΙΚΟΣ σου δρόμος και είναι ο σωστός. Αλλά για όνομα του Θεού, μην αγχώνεσαι. Shit happens, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Όλοι μας είμαστε ευαίσθητοι λίγο ή πολύ και τα πρώτα 25 χρόνια είναι τα δυσκολότερα. Μετά αντιμετωπίζεις τις ίδιες καταστάσεις, τα ίδια ακριβώς προβλήματα, την ίδια κι απαράλλαχτη μαλακία στον εγκέφαλο, τη δική σου ή των άλλων. Αλλά δε σε νοιάζει. Έχεις χτίσει το χαρακτήρα σου, έχεις μάθει τα όριά σου, ξέρεις πότε να διαολοστείλεις ανθρώπους και καταστάσεις που σε χαλάνε. Κι αυτό το καταφέρνεις μόνο με την εμπειρία. Μόνο με το να μη φοβάσαι τη σκιά σου και τα λάθη σου.

Μόνο με το να μη φοβάσαι να ζήσεις…

Posted in σχέσεις | Tagged , | Leave a comment

Devils and Dust

Έβαλε κρύο για τα καλά. Ακόμη και εδώ, στον Πειραιά. Σιγά σιγά το Φθινόπωρο γίνεται Χειμώνας. Έχουμε μπει για τα καλά στην εποχή της Jazz. Jazz, βόλτες στο κέντρο της Αθήνας, καφέδες σε ζεστά, γουστόζικα μαγαζάκια, αναζήτηση νέων γνωριμιών για το χειμώνα. Μακρυμάνικες μπλούζες και το βράδυ ίσως και ζακέτα. Και φυσικά τεμπέλικη κυριακάτικη διάθεση.

Και μέσα σε όλα αυτά εγώ. Όχι μόνο διχοτομημένος, αλλά τριχοτομημένος, ίσως και χειρότερα. Ένα μήνα έχω για να μπω φαντάρος, αποφάσισα να σταματήσω οριστικά την ιστορία με τη Λ., θα μπορούσε να πει κανείς ότι είμαι επιτέλους σε flirting mood. Χαλαρή διάθεση, προοπτικές για το μέλλον, ησυχία. Όμως γιατί σκέφτομαι το Μόναχο; Γιατί ζω ακόμη στη Θεσσαλονίκη, στο σπίτι που πέρασα τον περσινό χειμώνα και γιατί θέλω να ξαναπάω Γιάννενα;

Είμαστε πολύ ξεροκέφαλοι εμείς οι άνθρωποι. Δε λέμε να καταλάβουμε ότι κάτι έχει τελειώσει οριστικά. Γαντζωνόμαστε σε καταστάσεις και δε θέλουμε να ξεκολλήσουμε με τίποτα. Συνεχίζουμε να ζούμε τα ηλίθια όνειρά μας, προσπαθώντας να αγνοήσουμε επιδεικτικά ότι η πραγματικότητα δεν έχει καμία επαφή πλέον με αυτά. Στην αρχή τα όνειρα και η πραγματικότητα έχουν ένα κοινό σημείο. Έχεις ένα μπούσουλα, λες θα τον ακολουθήσω και θα βρω την ευτυχία. Και οι δύο το λέτε αυτό. Ερωτεύεστε, δενόσαστε, ερωτεύεστε λίγο ακόμα. Σιγά σιγά το όνειρο και η πραγματικότητα αρχίζουν να διαχωρίζονται. Στο κεφάλι σου έπρεπε να γίνει αυτό. «Αυτό» θα σε έκανε ευτυχισμένο. Γιατί έγινε το άλλο; Στα πρώτα σημάδια αυτού του φαινομένου πρέπει να κάτσεις να σκεφτείς. Εσύ, μόνος σου. Είσαι μόνος σου σε όλο αυτό. Ούτε φίλοι, ούτε συγγενείς, ούτε άγνωστοι, ούτε αυθεντίες. Εσύ και μόνο εσύ. Πόσο μεγάλη είναι η διαφοροποίηση; Πόσο πολύ αποκλίνω από τα όνειρά μου; Φταίω εγώ, φταίει το άλλο άτομο, δε φταίει κανείς μας;

Το επόμενο βήμα είναι να πάρεις μια απόφαση. Θα το παλέψεις κι άλλο να γυρίσεις στο μονοπάτι των ονείρων σου ή θα παραδεχτείς την ήττα σου και θα αποχωρήσεις πριν να είναι πολύ αργά; Γιατί πάντα επιλέγεις το πρώτο και όχι το δεύτερο; Όσων χρονών κι αν είσαι, όσες φορές κι αν έχεις φάει τα μούτρα σου, επιμένεις πεισματικά να διαλέγεις το πρώτο… Τόσο δύσκολο σου είναι να πεις ότι έχασες; Γιατί έχασες, αδερφέ, πάει τέλειωσε. Game over. Αποδέξου το. Δεν έχει νόημα να το παλεύεις άλλο. Και, διάολε, δεν είσαι μόνος σου σε όλο αυτό. Υπάρχει κι άλλος ένας άνθρωπος από την άλλη πλευρά. Σαν κι εσένα ακριβώς είναι, ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνεις. Τα ίδια όνειρα έχετε, τις ίδιες ανασφάλειες, τους ίδιους προβληματισμούς. Και οι δύο το μόνο που δηλώνετε ότι θέλετε, είναι έναν άνθρωπο να σας καταλάβει, να σας νιώσει, να σας αγαπήσει ίσως. Ένα μήνυμα το πρωΐ όταν ξυπνάτε κι ένα πριν κοιμηθείτε. Μια «καλημέρα» και μια «καληνύχτα» μόνο, τόσο απλά τα πράγματα. Όμως τα κάνετε σύνθετα. Το δοκιμάσατε, δε σας βγήκε. Αφήστε το να φύγει…

Η προσαρμογή είναι πολύ δύσκολη. Απαιτεί άπειρες αρετές που δε διαθέτει ο καθένας μας. Βασικά δε διαθέτει σχεδόν κανείς μας. Ακόμη και μετά από μήνες, που δηλώνεις «καθαρός», μπορεί να ξανακυλήσεις. Να την/τον ψάξεις, να στείλεις, να την/τον αναζητήσεις. Ίσως και να σταθείς τυχερός. Αυτό είναι δικό σου θέμα. Το κύριο θέμα όμως είναι, αν δεν το κάνεις αυτό, είσαι έτοιμος να προχωρήσεις; Κι αν ναι πότε; Τι είναι προτιμότερο, να περιμένεις μέχρι να νιώσεις τελείως έτοιμος, ή να αρχίσεις να ψάχνεσαι και να νιώσεις έτοιμος στην πορεία; Ποιο έχει μεγαλύτερη βαρύτητα για σένα, η μοναξιά ή το να αποφύγεις να πληγώσεις κάποιον άλλον άνθρωπο; Όπως λέει κι ο Ted στο “How I Met Your Mother”, “Everyone’s got some baggage”. Εσύ έχεις τα δικά σου, ο άλλος έχει τα δικά του και αλληλοφορτώνεστε. Αν ο άλλος όμως σε βλέπει σοβαρά και θέλει να είσαι εκεί γι’ αυτόν, τι κάνεις; Περιμένεις να «νιώσεις καλά» και χάνεις ευκαιρίες για χάρη της/του πρώην; Ή μπαίνεις με τα μούτρα σε κάτι που στην πορεία ίσως αποφασίσεις ότι δε σε γεμίζει και το διαλύεις άδοξα, έχοντας κουράσει κι επιβαρύνει το άλλο άτομο χωρίς λόγο;

Οι σχέσεις, βεβαίως βεβαίως είναι για να περνάμε καλά και να νιώθουμε όμορφα, ούτε να καταπιεζόμαστε, ούτε να αγχωνόμαστε για το καθετί. Το’ χω δηλώσει περήφανα άπειρες φορές και σε πολλές διαφορετικές καταστάσεις. Τα προβλήματα όμως ξεκινάνε με τη διαπίστωση ότι δεν είναι και οι δύο στο ίδιο σημείο. Ο ένας έχει ενθουσιαστεί, έχει ερωτευτεί, κάνει σχέδια για το μέλλον… Κι ο άλλος; Ο άλλος κάνει σχέδια για το παρελθόν. Και όσο πιο καλός, ενδιαφέρον, σοβαρός κι αξιοπρεπής είναι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου, τόσο μεγαλύτερο το δίλημμα, τόσο πιο δύσκολη η απόφαση. Μήπως αυτή είναι η ευκαιρία μου για μια καινούρια αρχή; Είμαι όμως έτοιμος να αφεθώ σε μια καινούρια σχέση; Κι αν, λέμε τώρα, το παρελθόν ξαναγυρίσει; Δε θα ξαναγυρίσει, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά είσαι και λίγο μαλάκας μέσα σε όλα τα άλλα. Μαλάκας, ονειροπόλος, ρομαντικός, αλλά κυρίως μαλάκας. Σκέφτεσαι λίγο πριν κοιμηθείς ότι την επόμενη μέρα θα έρθει το παρελθόν στα πόδια σου. Θα σου ζητήσει συγγνώμη, θα σου πει ότι σ’ αγαπάει, ότι θέλει να είστε και πάλι μαζί. Και την καινούρια σου κατάκτηση τι την κάνεις σε αυτήν την περίπτωση, κύριε Μαλάκα; Θα έχεις τους όρχεις να πεις «όχι» στο παρελθόν για χάρη του παρόντος, ή θα υποκύψεις για μια ακόμη φορά, πληγώνοντας κι άλλους ανθρώπους για να πραγματοποιήσεις τα «όνειρά» σου;

Χειμωνιάζει… Είναι καιρός να ξεκολλήσεις.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment