Letting Go

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015, 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών

Περνάει ο καιρός. Πόσες φορές άλλαξαν οι εποχές από τότε που σε πρωτογνώρισα; 28 Φεβρουαρίου 2015! Πέρσι τέτοια εποχή τι κάναμε άραγε; Κανονίζαμε να κατέβεις Αθήνα να ζήσουμε μαζί άλλο ένα παραμύθι; Ή μήπως είχες αρχίσει να τσινάς και επέμενες να ξεκόψουμε; Δε θυμάμαι πια… Αυτό είναι το καλό με μένα, η μόνη σωτηρία μου.

Από όλα αυτά που ζήσαμε θυμάμαι ελάχιστα. Ένα 30% ίσως είναι σωστό ποσοστό. Έστω και προσεγγιστικά. Καλό ποσοστό. Τα γεγονότα του Μονάχου. Δύο τρία πρωινά που ξυπνήσαμε μαζί στη Μελενίκου. Πολλές ώρες μέσα στο ΚΤΕΛ. Πάρα πολλές ώρες μέσα στο ΚΤΕΛ, ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας από Θεσσαλονίκη. Η έξοδός μας, η μεγάλη και τρανή στις Μέλισσες, στο Monroe. Καμια δυο βόλτες στη Λεωφόρο Νίκης, δυο τρία μπουκέτα κατακόκκινα τριαντάφυλλα που σου πήρα κρυφά, ξεγλυστρώντας μυστικά από το σπιτάκι μας, όσο εσύ ήσουν για μάθημα. Ένα βράδυ στο Banana. Είχα μεθύσει, δεν έχω ιδέα πώς μας γύρισα σπίτι. Ανυπομονώ να ξανανοίξει, να αράξω πάλι στο μπαρ και να τσιμπολογάω τα πιπεράκια για τα cocktails.

Η ζωή συνεχίζεται. Πάντα. Όσα σκατά κι αν φάμε, όση απελπισία κι αν μας πιάσει, όσο σκάρτα κι αν μας φερθούν οι άλλοι. Το σύμπαν είναι ένας ζωντανός οργανισμός κι εμείς είμαστε η φυσική μικροχλωρίδα του. Και πάντα μα πάντα θα επουλώνουμε τις πληγές μας. Με τη βοήθεια του ξενιστή – σύμπαντος. Εγώ έχω κακή μνήμη. Άλλος έχει εύκολη πρόσβαση σε ναρκωτικά. Ένας τρίτος – πιο τυχερός – βρήκε τον (πραγματικό) έρωτα της ζωής του, χωρίς να περάσει το λούκι της καψούρας, τη μιζέρια του χωρισμού. Και οι υπόλοιποι χαζολογάνε ή χαζοπαζαρεύονται. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, κι αν πούμε ότι είναι σκληρό όλο αυτό, θα είμαστε υπερβολικοί. Απλό, καθημερινό και εν μέρει κατανοητό το λες. Σκληρό όχι.

Η ζωή συνεχίζεται, οι άνθρωποι αλλάζουν – ταυτόχρονα μένουν ίδιοι, τα καλοκαιρινά club κλείνουν, ανοίγουν τα χειμερινά, μετά κλείνουν κι αυτά με τη σειρά τους.

Θα πιάσουν τα πρωτοβρόχια, θα χιονίσει, θα ρίξει χαλάζι. Τις Αλκυονίδες μέρες θα κάνουμε τις βόλτες μας στον ήλιο και θα νομίσουμε ότι καλοκαίριασε, μετά πάλι κρύο. Κάποια στιγμή στο δρόμο, σε μια κοινή παρέα, στο internet (γιατί έχουμε κι αυτά τώρα, τις γνωριμίες μέσω internet), θα γνωρίσεις μια κοπελίτσα/ έναν κρεμανταλά. Θα ξεχάσεις τις παλιές πληγές και θα προσπαθήσεις να εντυπωσιάσεις, να γοητεύσεις, να αναπαραχθείς, να αγαπήσεις. Κάποια στιγμή θα σταματήσεις να μετράς μέρες, σα να περιμένεις να απολυθείς από φαντάρος.

Κάποια στιγμή θα είσαι ελεύθερος από το παρελθόν σου. Μέχρι τότε, υπομονή.

Advertisements

About georgeptl

The creator of this blog is a 25 year old pharmacist, living and loving in Athens, Greece. Incurably in love with Love, he doesn't like to give up. His target? To prove that anything is possible, if we want it bad enough!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s