Καληνύχτα

Πειραιάς, 29 Οκτώβρη 2014

«Η σχέση είναι τα πρώτα δέκα λεπτά όταν ανοίξεις τα μάτια σου και τα δέκα τελευταία πριν αποκοιμηθείς.» Αυτά ήταν τα λόγια του φίλου μου του Νίκου πάνω στις σχέσεις και στο χωρισμό και, μα το Θεό, έχει απόλυτο δίκιο.

Όταν είσαι σε (ευτυχισμένη, χωρίς προβλήματα) σχέση, έχεις έναν άνθρωπο να σκέφτεσαι και να σε σκέφτεται ασταμάτητα, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Ανοίγεις τα μάτια σου το πρωΐ και, αν δεν κοιμάστε μαζί, περιμένεις με ανυπομονησία το μήνυμά του/της. Είναι η πρώτη σου σκέψη όταν ξυπνήσεις και ξέρεις ότι είσαι η πρώτη του/της σκέψη όταν ξυπνήσει. Αντίστοιχα, είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον οποίο μιλάς πριν αποκοιμηθείς. Και αυτό είναι το σημαντικότερο κομμάτι της σχέσης.

Σίγουρα, περνάτε ωραίες στιγμές μαζί, πηγαίνετε για καφέ, για ποτό, για ψώνια, σινεμά. Κάνετε βόλτες, σεξ, εκδρομές, κοιμάστε αγκαλιά και τα σώματά σας γίνονται ένα. Και φυσικά όλα αυτά σου λείπουν όταν δεν είσαστε μαζί. Είτε αυτό το «όχι μαζί» είναι λόγω απόστασης ή συγκυριών, είτε είναι οριστικό λόγω χωρισμού. Στη δεύτερη περίπτωση, σου λείπουν όλα αυτά. Περνάς από μαγαζιά που έχετε επισκεφθεί μαζί, από μέρη σημαντικά για σας, ακούς τραγούδια που σου τον/την θυμίζουν. Και όλα αυτά είναι δυσβάσταχτα, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Όμως, το πιο δυσβάσταχτο από όλα είναι να μην έχεις έναν άνθρωπο να μιλήσετε όταν είσαι στο κρεβάτι σου το πρωΐ και το βράδυ. Εκεί φαίνεται η διαφορά και είναι τεράστια. Σε πνίγει, σε γονατίζει. Ίσως να μην το αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Ίσως για μερικούς να μην είναι τόσο σημαντική αυτή η λεπτομέρεια. Αλλά κατά βάθος, όσο μοναχικοί κι αν δηλώνουμε πως είμαστε, η ιδέα ότι ένας άνθρωπος σημαντικός για σένα ξυπνάει και κοιμάται με τη σκέψη σου, είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορεί να σου κάνει…

Τον τελευταίο χρόνο παλεύω ενάντια σε θεούς και δαίμονες για να βρω την ευτυχία. Να καταφέρω το αδύνατο, να είμαι επιτέλους καλά με την κοπέλα που ερωτεύτηκα. Έχω περάσει από χίλιες δύο καταστάσεις και, αλήθεια, έχω υπερπηδήσει χιλιάδες εμπόδια. Έχω κάνει μαλακίες, έχω πληγώσει και πληγωθεί, έχω κλάψει (ναι, έχω κλάψει). Σε άλλες περιόδους νιώθω καλά, σε άλλες νιώθω ότι ασφυκτιώ, ότι δεν αντέχω άλλο. Όμως, όσες δυσκολίες κι αν έχω περάσει, το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να ξεπεράσω ποτέ είναι η απουσία των μηνυμάτων το πρωΐ και το βράδυ. Αυτό το συναίσθημα δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται, δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Να ξέρεις ότι ξυπνάς και σκέφτεσαι έναν άνθρωπο, τον αγαπάς, αναρωτιέσαι τι κάνει, θες να του πεις καλημέρα. Κι αυτός αδιαφορεί, είναι εξαφανισμένος, δε νιώθει το ίδιο. Δυστυχία! Το παίρνεις απόφαση, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό, σηκώνεσαι, παίρνεις πρωϊνό, πίνεις τον καφέ σου, ξεκινάς τη μέρα σου. Αλλά τίποτα μα τίποτα δε γεμίζει αυτό το κενό. Και το βράδυ που πέφτεις να κοιμηθείς, πάλι, περιμένεις μόνο ένα «καληνύχτα, σ’αγαπώ», το οποίο όμως δεν έρχεται ποτέ…

«Καληνύχτα μη φοβάσαι δε σε ξέχασε κανείς

πάντα εσύ στο τέλος θα ‘σαι η μεγάλη της σκηνής

Καληνύχτα μη φοβάσαι έχει αστέρια ο ουρανός

πάντα εσύ στο τέλος θα ‘σαι ο από μηχανής θεός»

Advertisements

About georgeptl

The creator of this blog is a 25 year old pharmacist, living and loving in Athens, Greece. Incurably in love with Love, he doesn't like to give up. His target? To prove that anything is possible, if we want it bad enough!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s