Not a Bad Thing (to Fall in Love)

Πειραιάς, 14 Οκτώβρη 2014

«Γιατί πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στα συναισθήματά μας και πόσο θα δώσουμε στον άλλον; Για να μην πληγωθούμε; Δηλαδή δώσε σιγά σιγά… Τα συναισθήματα δεν είναι ένα κιλό ζάχαρη, για να ελέγξεις ή όχι πόσο θα δώσεις… Ή γίνεται να τα ελέγξεις;…»

Έτσι ακριβώς ξεκίνησε χτες μια φιλοσοφική συζήτηση πάνω στις σχέσεις, με αυτά τα ερωτήματα μιας καλής μου φίλης. Αλήθεια, γίνεται να ελέγξεις τα συναισθήματά σου;…

Όλοι μας έχουμε περάσει από μια περίοδο στη ζωή μας, μετά από μεγάλο χωρισμό, που αρχίζουμε να μοιράζουμε από ‘δω κι από ‘κει μεγάλες κουβέντες.

«Εγώ το Γιώργο δε θα τον ξεπεράσω ποτέ, ήταν το άλλο μου μισό», «Μαλάκα, η επόμενη γκόμενα που θα έχει την ατυχία να με ερωτευτεί, θα φτύσει αίμα, θα πληρώσει τα σπασμένα της πρώην μου…», «Για να ερωτευτώ εγώ ξανά, μετά από αυτή την ιστορία, κι εγώ δεν ξέρω τι πρέπει να είναι η άλλη…»

Το κοινό στοιχείο- περιεχόμενο αν θέλετε- αυτών των βαρύγδουπων δηλώσεων είναι το εξής: «πληγώθηκα, δε θέλω να ξανανιώσω έτσι, από ‘δω και πέρα θα προσπαθήσω να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου». Και συμφωνώ απόλυτα ότι, ο κάθε φρεσκοχωρισμένος έτσι σκέφτεται, εγώ προσωπικά έχω βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση ουκ ολίγες φορές. Αλλά πόσο το τηρούμε αυτό; Τι υπερισχύει μέσα στο κεφάλι μας; Ο φόβος για να μην πληγωθούμε ξανά ή η ανάγκη να ερωτευθούμε και να ξεχάσουμε το παρελθόν; Διότι, ο άνθρωπος έχει αναμφισβήτητα μέσα του μια έμφυτη ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να ερωτευθεί και να αφήσει τον άλλον να τον ερωτευθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

«Εντάξει, κι εγώ δεν είμαι έτσι… Εγώ αν ενθουσιαστώ, και το βρακί μου θα δώσω, κι ας έχω πληγωθεί όσο ποτέ άλλοτε την προηγούμενη ακριβώς μέρα. Αλλά προφανώς, μακροπρόθεσμα, ακόμη κι αν δεν το κάνεις επίτηδες να περιορίζεις τα συναισθήματά σου, όπως το εννοείς εσύ, έχεις έστω κι υποσυνείδητα μια τάση, με το πέρασμα των χρόνων και των (αποτυχημένων) σχέσεων και των συνεχών «οι άντρες περνούν, μαμά», μια τάση, λέγω, να κρίνεις έστω και λίγο πιο δύσκολα τους ανθρώπους…»

Ειλικρινής απάντηση. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μετά από έναν άσχημο χωρισμό, το έριχνα στην τρέλα. Έπαιρνα σβάρνα τα bar, τα club, τα σπίτια των φίλων μου, έκανα ταξίδια, γνώριζα καινούριους ανθρώπους, απολάμβανα την ελευθερία μου, εξαφάνιζα τα συναισθήματά μου, μηδένιζα το κοντέρ, δεν ήθελα ούτε κατά διάνοια να ξανακάνω σχέση. Μέσα από όλο αυτό, γνώριζα πέντε- δέκα κοπελίτσες, από τις οποίες ίσως και κάποια να μου τραβούσε το ενδιαφέρον, ίσως και να ήθελα να ασχοληθώ λίγο περισσότερο μαζί της και τελικά ίσως και να την ερωτευόμουνα και να αποκτούσα μια ολοκαίνουρια σχέση…

Αλλά αυτές όλες οι περιπτώσεις δε θα μπορούσαν για κανένα λόγο να χαρακτηριστούν «κεραυνοβόλος έρωτας». Ήταν μια συνειδητοποιημένη κίνηση, όταν ένιωθα έτοιμος κάθε φορά, να προχωρήσω και να δώσω την ευκαιρία σε ένα καινούριο, αξιόλογο άτομο, να μπει στη ζωή μου και να δούμε πώς θα προχωρήσουμε.

«Ακόμη κι αν δεν το κάνεις συνειδητά, ρε παιδί μου, ενθουσιάζεσαι όλο και πιο δύσκολα. Τις πρώτες φορές πέφτεις με τα μούτρα, δεν έχεις ξαναζήσει κάτι τέτοιο, παθιάζεσαι τα πρώτα λεπτά που γνωρίζεσαι με τον άλλον, δίνεσαι ολοκληρωτικά… Ε, από ένα σημείο και μετά, δεν παθιάζεσαι έτσι, άνευ όρων. Λες, ωραίος είναι, καλός είναι, αλλά ας δούμε τι κουμάσι είναι και τι κουσούρια έχει, για να δούμε μετά, σε δεύτερη φάση, αν μπορούμε να συνυπάρξουμε μαζί του και να τα παραβλέψουμε…»

«Χμμ έτσι όπως το θέτεις, έχεις δίκιο… Αλλά είναι σα να παραδέχεσαι π.χ. ότι δεν υπάρχει ο κεραυνοβόλος έρωτας, που τρελαίνεσαι και θες να δώσεις τα πάντα στον άλλον, από μια ματιά του και μόνο!»

«Ο κεραυνοβόλος Έρωτας, αγαπητή Αναστασία, είναι μια εξαίρεση σε όλα αυτά που συζητάμε…»

Και έτσι ακριβώς είναι. Επιμένω στις απόψεις μου πάνω στο θέμα. Σιγά σιγά, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεσαι πιο καχύποπτος, πιο κλειστός. Ανοίγεσαι πιο δύσκολα, ίσως, ή ακόμη κι αν οι παρελθοντικές σου εμπειρίες δε σε επηρεάζουν τόσο πολύ, τουλάχιστον, το σκέφτεσαι πολύ περισσότερο όταν έρθει η στιγμή να αρχίσεις να κάνεις θυσίες για τον άλλον. Ακόμη κι αν φαίνεται να προχωράς γρήγορα, μέσα σου προχωράς πιο αργά, όλο και πιο αργά. Πιο συνετά, ίσως είναι καλύτερη έκφραση. Και η μόνη εξαίρεση σε όλο αυτό είναι ο κεραυνοβόλος Έρωτας. Ο οποίος είναι πάντα το ίδιο απρόβλεπτος, το ίδιο μαγικός και επικίνδυνος ταυτόχρονα. Σε τυλίγει ξαφνικά, σε σηκώνει στον αέρα κι ένας Θεός ξέρει πού θα σε οδηγήσει. Ο κεραυνοβόλος Έρωτας δεν υπακούει σε κανόνες, δεν μπορεί να αναλυθεί, ούτε καν να περιγραφεί ικανοποιητικά.

Και όταν είσαι ελεύθερος, η προσμονή του είναι ο πιο όμορφος λόγος να σηκωθείς από το κρεβάτι κάθε πρωΐ…

Advertisements

About georgeptl

The creator of this blog is a 25 year old pharmacist, living and loving in Athens, Greece. Incurably in love with Love, he doesn't like to give up. His target? To prove that anything is possible, if we want it bad enough!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s