Magic in the Moonlight

Επιτέλους, έγινε άνθρωπος κι ο Woody Allen. “Magic in the moonlight”, ίσως η πρώτη ταινία του με happy end. Κανείς δε σκοτώνει κανέναν, οι άνθρωποι στο τέλος δε γυρνάνε στις βαρετές ζωές τους σα να μη συνέβη τίποτα, οι χαρακτήρες δεν παραμένουν το ίδιο μικροί, στενόμυαλοι και ρηχοί, όπως ήταν στην αρχή, σα να μην τους επηρέασαν τα γεγονότα της ταινίας. Ο Έρωτας θριαμβεύει, οι άνθρωποι αλλάζουν, συγχωρούν, αρχίζουν μια νέα ζωή. Η αισιοδοξία νικάει την κακομοιριά, οι πρωταγωνιστές κάνουν παραχωρήσεις από κοινού, ξεγυμνώνονται (μεταφορικά) ο ένας μπροστά στον άλλον και αφήνουν πίσω τις αδυναμίες του παρελθόντος. Το χαρακτηριστικό WoodyAllenικό άγχος είναι σχεδόν ανύπαρκτο.

Κι εμείς; Εμείς παρακολουθούμε την ταινία, προσπαθούμε να μαντέψουμε το τέλος και, λίγο πριν έρθει η Κάθαρση, προβληματιζόμαστε με τη συζήτηση του πρωταγωνιστή με τον Από Μηχανής Θεό, τη θεία του. Είναι ευεργετικό να έχεις κάποιον να σε ξέρει τόσο καλά, να σε  καταλαβαίνει και να θέλει το καλό σου. Αυτή η συζήτηση είναι ίσως ό,τι πιο σοφό και βαθυστόχαστο έχει δημιουργήσει ο Woody Allen. Η θεία παίρνει το ρόλο του Σωκράτη, γίνεται ο Δικηγόρος του Διαβόλου, ενστερνίζεται εξ’ αρχής τα επιχειρήματα του Stanley και, μέσω ενός διαλόγου της λογικής «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», τον κάνει τελικά να ομολογήσει ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό τα αισθήματα που τρέφει για τη Sophie. Και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Το εντυπωσιακό όμως ολόκληρης της ταινίας είναι ότι λείπει το άγχος. Οι χαρακτήρες έχουν στοιχεία του Woody Allen, αλλά κανέναν δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις αγχωτικό. Κανείς δε μιλάει γρήγορα, κανείς δε βιάζεται να φτάσει στο τέλος, κανείς δε φαίνεται να δυσανασχετεί που τα πράγματα εκτυλίσσονται με τη συγκεκριμένη ταχύτητα. Γι’ αυτό λέω ότι ο Woody επιτέλους έγινε άνθρωπος. Γιατί αυτή η έλλειψη άγχους είναι μεγάλη αρετή. Πολλές φορές τα πράγματα δε γίνονται όπως τα θέλουμε. Και κυρίως, τις περισσότερες φορές συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιμένουμε. Κι αυτό μας δημιουργεί άγχος. Άγχος το οποίο, συχνά γίνεται αφόρητο. Θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα, να ξέρουμε πού βαδίζουμε, να προγραμματίζουμε το καθετί στη ζωή μας. Αυτό είναι τραγικό λάθος. Πρώτον, είναι αδύνατον να τα καταφέρουμε. Άρα θα απογοητευτούμε σίγουρα και θα αγχωθούμε περισσότερο. Δεύτερον, το άγχος πάντα παίρνει τη θέση άλλων συναισθημάτων. Δεν μπορεί να συνυπάρξει με τίποτα άλλο, θέλει το δικό του χώρο και μάλιστα, μόλις του τον παραχωρήσουμε, ζητάει μεγαλύτερο. Αντικαθιστά τα πάντα μέσα μας, την αισιοδοξία, την εσωτερική γαλήνη, την εκτίμηση των όμορφων πραγμάτων στη ζωή μας. Μας τυφλώνει και μας καθοδηγεί με το χειρότερο τρόπο.

Δε λέω, το άγχος είναι αναγκαίο κακό στη ζωή μας. Ζούμε συνέχεια με ένα ρολόι στο χέρι, ένα ρολόι δίπλα από το κρεβάτι, ένα ρολόι μέσα στο κινητό, στον υπολογιστή, στο φούρνο μικροκυμάτων. Στον τοίχο, στο αυτοκίνητο, στο σταυρό του φαρμακείου. Πάντα έχουμε αργήσει, πάντα πρέπει να τρέξουμε, πάντα κάποιος είναι δυσαρεστημένος και μας κυνηγάει. Αλλά τουλάχιστον, ας περιοριστεί αυτή η παράνοια στην επαγγελματική ζωή, στις πέντε- δέκα σοβαρές υποχρεώσεις που έχει ο καθένας μας μέσα στη μέρα. Γιατί όταν αυτό το άγχος κυριεύει και την προσωπική μας ζωή, τις στιγμές χαλάρωσης, τις σχέσεις μας, τότε γίνεται ανεξέλεγκτο.

Τι νόημα έχει να προσπαθείς να προβλέψεις πώς θα πάει το ραντεβού σου; Κι αν δεις ότι δεν πάει όπως υπολόγιζες, τι νόημα έχει να αγχωθείς γι’ αυτό και να προσπαθήσεις να το στρέψεις προς μια κατεύθυνση που σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα; Νιώθεις μοναξιά, ώρες ώρες απελπίζεσαι, ασφυκτιάς, θες να τελειώνεις, να προχωρήσεις, να αλλάξεις κατάσταση. Είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Το νιώθουν όλοι οι άνθρωποι αυτό. Ίσως πολύ πιο συχνά, πολύ πιο έντονα από ό,τι φαντάζεσαι. Δεν είσαι μόνος σου, δεν είσαι μόνη σου. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι το ίδιο βαθιά μέσα στα σκατά είμαστε, σε μια κοινωνία που χτίσαμε εμείς οι ίδιοι και έχει στραφεί προ πολλού εναντίον μας. Μας έχει εκμηδενίσει τον ελεύθερο χρόνο, μας έχει τσακίσει τα όνειρα, μας έχει ποδοπατήσει τις φιλοδοξίες για βελτίωση της ποιότητας ζωής. Μας έχει πείσει ότι η απάντηση είναι το άγχος. Ότι, αν αγχωθούμε αρκετά, έχουμε μια ελπίδα να σώσουμε την κατάσταση, να φτάσουμε στην ώρα μας, να γυρίσουμε το παιχνίδι, να κερδίσουμε.

Δεν είναι καθόλου έτσι. Το άγχος είναι ο εχθρός. Δεν πα’ να είσαι μπατίρης; Άνεργος; Άρρωστος, χωρίς στον ήλιο μοίρα; Μόνος εδώ και χρόνια, χωρίς να μπορείς να βρεις έναν άλλον φουκαρά σαν εσένα να συννενοηθείτε; Στείλ’ τους όλους στο διάολο, να δεις διαφορά! Βγες έξω για την πάρτι σου, ούτε για να βρεις γκόμενα/γκόμενο, ούτε για να ευχαριστήσεις το παρεάκι σου. Εσύ είσαι ο σημαντικός. Κανένας άλλος. Χαλάρωσε. Οποιαδήποτε κατάσταση έχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Και αγχωμένος δεν κάνεις τίποτα. Πάρε μια βαθιά ανάσα, και δύο και τρεις. Όσες χρειάζεσαι. Take a day off. Από τη δουλειά, από τη ζωή, από όλα. Άραξε οπουδήποτε σου κάνει κέφι και σκέψου τα, βρες τα με τον εαυτό σου. Ανακάλυψε τα όριά σου, τις πραγματικές επιθυμίες σου, ξεχώρισε την πραγματικότητα από την ονειροπόληση και τα βάσιμα όνειρά σου.

Θες να είσαι με το Γιώργο; Προσπάθησέ το. Γράψ’ τους όλους στ’ αρχίδια σου και κυνήγα το γαμημένο το όνειρό σου, αν πιστεύεις ότι το θες πολύ. Θα φας τα μούτρα σου; Θα σου περάσει. Μετά θα τα ξαναφάς. Στο εγγυώμαι. Θα σου περάσει ΚΑΙ αυτό. Θα κλάψεις, θα πέσεις στα πατώματα, θα σε πάρει ο ύπνος αγκαλιά με μια ξερασμένη λεκάνη και οι φίλοι σου την επόμενη μέρα θα σου στέλνουν photos από αυτό. Θα στείλεις μεθυσμένα μηνύματα στους/στις πρώην και δε θα πάρεις ποτέ απάντηση. Θα περάσεις μέρες ολόκληρες στο κρεβάτι, χωρίς να έχεις καν όρεξη να φας. Ζωή είναι, και λέγεται έτσι γιατί ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΕΙΣ. Είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις και όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις, είναι ο ΔΙΚΟΣ σου δρόμος και είναι ο σωστός. Αλλά για όνομα του Θεού, μην αγχώνεσαι. Shit happens, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Όλοι μας είμαστε ευαίσθητοι λίγο ή πολύ και τα πρώτα 25 χρόνια είναι τα δυσκολότερα. Μετά αντιμετωπίζεις τις ίδιες καταστάσεις, τα ίδια ακριβώς προβλήματα, την ίδια κι απαράλλαχτη μαλακία στον εγκέφαλο, τη δική σου ή των άλλων. Αλλά δε σε νοιάζει. Έχεις χτίσει το χαρακτήρα σου, έχεις μάθει τα όριά σου, ξέρεις πότε να διαολοστείλεις ανθρώπους και καταστάσεις που σε χαλάνε. Κι αυτό το καταφέρνεις μόνο με την εμπειρία. Μόνο με το να μη φοβάσαι τη σκιά σου και τα λάθη σου.

Μόνο με το να μη φοβάσαι να ζήσεις…

Advertisements

About georgeptl

The creator of this blog is a 25 year old pharmacist, living and loving in Athens, Greece. Incurably in love with Love, he doesn't like to give up. His target? To prove that anything is possible, if we want it bad enough!
This entry was posted in σχέσεις and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s