Άνθρωποι και βιβλία – βιβλία κι άνθρωποι

bookstore

Εδώ και κάμποσο καιρό λειτουργεί επί της Κολοκοτρώνη ένα «bazaar» βιβλίων, το οποίο, εξ’ αιτίας του υπερ-διευρυμένου ωραρίου του, αποτελεί όαση για φανατικούς βιβλιοφάγους σαν εμένα. Όποιος -ολίγον τι αντικοινωνικός- βιβλιοσκώληκας τυχαίνει να βρίσκεται στο κέντρο και να περνάει από εκεί κατά τις βραδινές ώρες, έχει τη δυνατότητα να κάνει ένα μικρό διάλειμμα από τις «κοινωνικές υποχρεώσεις» του (βόλτα, ποτό, συναναστροφή με ανθρώπους) και να αφιερώσει λίγο από το χρόνο του σε ένα «speed dating» με βιβλία. Ο χρόνος που θα πάρει αυτή η διαδικασία εξαρτάται φυσικά, από την υπομονή των ανθρώπων που τον συνοδεύουν και κατά πόσο είναι αυτοί διατεθειμένοι να υπομείνουν την παραξενιά του – διότι, παρότι προσωπικά δεν το παραδέχομαι, κάποιοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται περί παραξενιάς, το να θες να μπεις σε ένα βιβλιοπωλείο στις τρεις τα ξημερώματα κι ενώ βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο ποτά.

Έχοντας την τιμή και την τύχη να συναναστρέφομαι άτομα που αποδέχονται αυτήν (τουλάχιστον) την παραξενιά μου, κατάφερα να μπω περισσότερες από μια φορές στο bazaar αυτό και να χαζέψω τα ράφια και τους πάγκους του, φεύγοντας μάλιστα με διαμαντάκια σε χαμηλές τιμές. Κατόπιν όμως διαφόρων συζητήσεων με διαφορετικά άτομα πάνω στο θέμα «bazaar της Κολοκοτρώνη», παρατήρησα κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση· οι περισσότεροι απέφευγαν να αγοράσουν κάτι από εκεί, με τη δικαιολογία ότι «οι εκδόσεις δεν ήταν καλές», κάτι το οποίο σημαίνει μάλλον ότι το εξώφυλλο δεν είναι τόσο ελκυστικό, ότι η μετάφραση του βιβλίου ίσως δεν είναι η άριστη και ότι η ποιότητα του χαρτιού η συνηθισμένη.

Έτσι έφτασα στη διαπίστωση ότι ούτε καν τα βιβλία δε γλυτώνουν από τη σκληρή κριτική και την «ταμπελοποίηση» της σύγχρονης κοινωνίας. Σε οτιδήποτε κι αν βλέπουμε βάζουμε μια καρτέλα, το κατατάσσουμε σε νοητά συρτάρια, ανάλογα με την τιμή του, το περιεχόμενο, την εμφάνιση. Νόμιζα ότι οι άνθρωποι ήταν το κατώτατο σκαλοπάτι αυτής της κατάντιας, αυτού του εξευτελισμού της ζωής. «Αυτός είναι χοντρός», «εκείνη είναι φρικιό», «ο τάδε είναι αδερφή», «η δείνα είναι μίζερη». Πάντα και παντού ταμπέλες, που να σε ορίζουν ασφυκτικά, να σε ζυγίζουν και να βγάζουν πόσο αξίζεις, μετά από ένα βιαστικό ξεφύλλισμα των πέντε δευτερολέπτων. «Σιγά μην αγοράσω κινέζικο κινητό, μαζεύω λεφτά να πάρω το καινούριο iPhone». «Το βράδυ μην πεις στο Μπάμπη για το club, θα φάμε πόρτα έτσι όπως ντύνεται σαν άστεγος». Και τώρα «δε θα αγοράσω αυτήν την έκδοση της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, γιατί σκανάρω το ISBN και δε μου το βγάζει στο Goodreads».

Ταμπέλες, ταμπέλες, ταμπέλες. Δε λέω, δικά σου λεφτά είναι, έχεις απόλυτο δικαίωμα κι ελευθερία να επιλέξεις εσύ πώς θα τα ξοδέψεις. Αλλά, εάν πρόκειται για βιβλίο, έχει αλήθεια τόσο μεγάλη διαφορά η έκδοση; Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην αγοράσω το βιβλίο που έψαχνα καιρό, ακόμη κι αν είναι γραμμένο χειρόγραφα, και μάλιστα σε ορνιθοσκαλίσματα χειρότερα από αυτά που κάνει γιατρός σε συνταγή. Το βιβλίο είναι γνώση, εμπειρία, περιπέτεια. Το ίδιο ταξίδι θα κάνετε μαζί, είτε είναι εκδόσεις Penguin είτε εκδόσεις Πριτσαπήδουλας και Υιός. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει με τους ανθρώπους. Πώς γίνεται να απορρίπτεις κάποιον, έχοντας μείνει μόνο στο εξώφυλλο; Τι σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις το δικαίωμα να του ζωγραφίσεις στο κούτελο μια λέξη με μαρκαδόρο και να του πεις «εσύ θα πας να κάτσεις εκεί, μαζί με τους υπόλοιπους ομοίους σου»;

_books_by_funkeymunkey17

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Τα παιδιά από τον Ουρανό

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μαγικό βασίλειο πάνω από τα σύννεφα, ζούσαν πολλά μικρά παιδάκια.

Όλη μέρα έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό κι άλλα παιχνίδια δικής τους επινόησης κι όταν κουράζονταν από τις συναρπαστικές τους περιπέτειες, ξάπλωναν μπρούμυτα στα σύννεφα, στήριζαν το κεφαλάκι τους στα χεράκια τους και χάζευαν τη Γη που βρισκόταν από κάτω. Μόλις γέμιζαν πάλι τις μπαταρίες τους, ξανάρχιζαν το παιχνίδι.

Τα βράδια τα περνούσαν πηδώντας από αστέρι σε αστέρι, προσπαθώντας πάντα να φτάσουν στο φεγγάρι. Το φεγγάρι όμως ήταν πολύ μακριά και οι μικροί σκανταλιάρηδες δεν προλάβαιναν να πατήσουν πάνω του πριν να ξημερώσει. Άλλες φορές, όταν είχαν βαρεθεί τα ταξίδια τους στ’ αστέρια, διοργάνωναν πάρτι σε ταράτσες, οι οποίες -φυσικά- βρίσκονταν στα υπόγεια των σπιτιών τους. Από εκεί μπορούσαν να βλέπουν τα πάντα και διασκέδαζαν με πειράγματα αλλά και με πολύωρες συζητήσεις, προσπαθώντας να δώσουν μια λογική εξήγηση σε ό,τι έβλεπαν στη Γη.

Σε ένα τέτοιο καλοκαιρινό πάρτι, λοιπόν, ένα βράδυ με πανσέληνο και ξαστεριά, τα μικρά ζιζάνια, έχοντας βαρεθεί όλα τα άλλα παιχνίδια, αποφάσισαν να παίξουν μπουκάλα. Την ιδέα την είχε η Σκέψη, η οποία καθημερινά σκαρφιζόταν νέους τρόπους να διασκεδάσει με τους φίλους της και να περάσουν ευχάριστα το χρόνο τους.

-Δηλαδή; Τι εννοείς μπουκάλα;

-Να! Θα βρούμε κάτι σαν μπουκάλι να έχει δύο άκρες και να μπορεί να περιστρέφεται. Μετά θα κάτσουμε όλοι σε έναν κύκλο με το μπουκάλι τοποθετημένο στο κέντρο. Θα στρίβουμε το μπουκάλι και τα δυο παιδιά που θα δείξουν οι άκρες του, όταν αυτό σταματήσει, θα πρέπει να φιληθούν!

Έτσι κι έγινε. Πριν καν προλάβει να τελειώσει η Σκέψη, το Θάρρος είχε ήδη σηκωθεί. Ήταν ένα στρουμπουλό, αλλά ευκίνητο αγοράκι, που για να το πειράξουν τα άλλα παιδιά του είχαν βρει αυτό το υποκοριστικό. Με δυο πήδους, καβάλησε ένα μετεωρίτη που περνούσε λίγα μέτρα μακριά από την ταράτσα, κοίταξε δεξιά κι αριστερά και βρήκε ένα κυλινδρικό αντικείμενο από πολύτιμους λίθους που αιωρούνταν δίπλα. Κατ’ ευθείαν το άρπαξε και με δυο δρασκελιές βρέθηκε πίσω στην ταράτσα. Έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι των παιδιών.

Μονάχα ένας κάτοικος της πολιτείας δε βρισκόταν στο πάρτι και συνεπώς δε συμμετείχε στο παιχνίδι. Ήταν ο Έρωτας, ένα ήσυχο, σκεπτικό και ρομαντικό παιδάκι, που περνούσε όλη τη μέρα μόνο του, αγναντεύοντας τη Γη. Εξαιτίας αυτής της ιδιαίτερης συμπεριφοράς του, έχανε πολλά από τα δρώμενα του ουράνιου βασιλείου, όχι γιατί δεν τα πήγαινε καλά με τους υπόλοιπους, αλλά επειδή πάντα οι άλλοι δυσκολεύονταν να τον βρουν και να τον ενημερώσουν για το τι έχουν οργανώσει.

Εκείνη την όμορφη βραδιά, γυρνώντας από τη μοναχική βόλτα του, ο Έρωτας άκουσε τις φωνές των άλλων παιδιών και κρυφοκοίταξε για να καταλάβει τι κάνουν. Μόλις είδε, αποφάσισε με τον χαρακτηριστικό αυθορμητισμό του να τους κάνει μια αθώα πλάκα, επειδή δεν τον κάλεσαν στη συνάντηση.

Έβγαλε σιγά – σιγά το χρυσό, σκαλισμένο τόξο και τα διαμαντένια βέλη του κι άρχισε να στοχεύει ανά δύο τα παιδιά που έδειχνε η μπουκάλα στο τέλος του ξέφρενου στροβιλισμού της. Οι ικανότητες του Έρωτα στην τοξοβολία ήταν πασίγνωστες, οπότε του ήταν πολύ εύκολο σε κάθε βολή να χρησιμοποιεί δύο ή και περισσότερα βέλη και να πετυχαίνει πάντα όλους του τους στόχους. Τα δε βέλη του ήταν (εξίσου πασίγνωστο) μαγικά και όποιος γινόταν στόχος τους ερωτευόταν κεραυνοβόλα.

 

Η μπουκάλα σταμάτησε πρώτα μπροστά στο Θάρρος και την Άγνοια. Την ίδια στιγμή τα δύο βέλη βρήκαν το στόχο τους. Το Θάρρος κοίταξε με τα λαμπερά του μάτια τη μικρούλα Άγνοια απέναντί του και βρήκε για πρώτη φορά τις καστανές της κοτσίδες πολύ γοητευτικές. Ταυτόχρονα η Άγνοια ένιωσε μια ζεστασιά να πηγάζει από το χαμόγελο του Θάρρους. Το πρώτο ζευγάρι φιλήθηκε.

Σειρά είχαν η Σκέψη με τη Λύπη. Μετά η Μνήμη με τον Πόνο, ο Πλούτος με το Φόβο, η Εξουσία με το Άγχος, η Γνώση με το Χρόνο, το Ταλέντο με την Υπεροψία. Σιγά –  σιγά όλα τα παιδάκια ζευγαρώθηκαν και ο Έρωτας καμάρωνε για το κατόρθωμά του. Αυτό όμως που δεν ήξερε, είναι ότι δεν υπάρχει αντίδοτο, ούτε ξόρκι που να αναιρεί τα μαγικά του τόξου του. Γι’ αυτό όλα τα ερωτευμένα νιάνιαρα έμειναν μαζί για πάντα. Κι όταν κατασκευάστηκαν οι πρώτοι άνθρωποι και τα πιτσιρίκια βρήκαν τρόπο να κατεβαίνουν στη Γη, άρχισαν να εφευρίσκουν νέα παιχνίδια, που περιλάμβαναν κι ανθρώπους, οι οποίοι βέβαια δεν το αντιλαμβάνονταν, καθώς δεν μπορούσαν να δουν ούτε να ακούσουν τα ουράνια παιδάκια.

Έτσι λοιπόν, από τότε, οι άνθρωποι παίζουν καθημερινά με κάποια από τα ζιζάνια. Όμως, επειδή αυτά κατεβαίνουν στη Γη ανά ζευγάρια, οι άνθρωποι πάντα βρίσκονται ανάμεσα σε δύο. Αν κάποιος συναντήσει τον Πλούτο, δύσκολα θα αποφύγει το Φόβο κι όποιος γίνει το νέο παιχνίδι του Ταλέντου, κινδυνεύει κι από τις σκανταλιές της Υπεροψίας. Κι οι άνθρωποι πολλές φορές προβληματίζονται με τα παιχνίδια των παιδιών, γιατί δεν τα καταλαβαίνουν. Τα δε παιδιά το διασκεδάζουν με την ψυχή τους και κάθε φορά γυρνάνε εξαντλημένα στα σύννεφα και ανυπομονούν να ανταλλάξουν με τους φίλους τους τις περιπέτειές τους. Όσο για το σκανταλιάρη Έρωτα, αφού έμεινε το μόνο παιδί στον ουρανό χωρίς ταίρι, κατέβηκε μόνιμα στη Γη κι άρχισε να ρίχνει μανιωδώς τα βέλη του, μέχρι να ζευγαρώσει όλους τους ανθρώπους, μήπως περισσεύει κανείς από αυτούς, ώστε να κρατήσει τον τελευταίο για δικό του.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

The Best Mojito in the World

Drinks and Drinking

[mojito] recipe porn

The Prologue: Here’s Your Fucking Mojito

As a bartender, I’ve always hated mojitos.

The very word “mojito” has the power to make me shudder. More often than not, I have to fight the urge to say “here’s your fucking mojito” when I drop one off. I know bartenders who have purposefully made horrific mojitos so they won’t be asked to make another — Splenda instead of sugar, Branca Menta instead of mint, etc — and I have celebrated these people as heroes.

I grind my teeth at the dictional and ontological contortions involved in the question, “do you have mojitos?,” and can’t help but scowl at the flinching apology face everyone always gives when they order them.

I really hate mojitos.

The weird thing is, it’s mostly vestigial. There was a time when it was the most annoying drink a bartender would be asked to make, but now it doesn’t even crack the top 20. And yet. Hate.

I can mutter about them them all day, however, and…

View original post 1,295 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η καθημερινότητα του διάολου μου

KnottyStory

mind_the_gap_cover_by_skottieyoung-d51wapc

Είναι μήνες τώρα που έχει ξυπνήσει μέσα μου ένας διάολος. Μου τραβάει τα σκεπάσματα τις νύχτες και με γεμίζει όνειρα, ιδέες κι επανάσταση.

Σηκώνεται μαζί μου το πρωί, με τα ξινισμένα μούτρα του, και δε γελάει πάρα μόνο υποτιμητικά όσο πλένω τα δόντια μου. Ρίχνει πάνω του ό,τι βρει έξω από  τη ντουλάπα και πάει και μπαστακώνεται στη θέση του συνοδηγού κάθε μέρα για να φύγουμε. Με πάει στο γραφείο αμίλητος και φθάνω πάντα αργοπορημένη εξαιτίας του. Αμέσως μόλις μπούμε μέσα πιάνει να εργαστεί , πριν προλάνω καν να φτιάξω τον καφέ μου.

Το αντικείμενο της δουλειάς του είμαι εγω.

Αυτός ο διάολος, για εννιά ολόκληρες ώρες καθημερινά, παίρνει το μυαλό μου, το επεξεργάζεται, το αποσυναρμολογεί και ψάχνει να βρει που είναι κρυμμένα όλα εκείνα τα στοιχεία μου που του αντιστέκονται τελικά τόσο καιρό. Πώς στο διάολο του αντιστέκομαι ακόμα και δε του κάνω το χατήρι;

Είναι μήνες τώρα που…

View original post 681 more words

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Things This Dropout Actually Learned In College

Thought Catalog

Flickr, DaphneFlickr, Daphne

Here we are with another class about to graduate from high school and from college. My own ten year high school reunion will occur this year. As always, these events make me think about how different my life is now than what I would have predicted back then.

I never finished the college education I was so eager to start, and my career has taken me awfully far from the political science degree I was studying for. Does that mean college was a waste? Absolutely not.

Some of the most important lessons I’ve learned in my life came from college–or at least, my college campus. Almost everyday I think of something I learned during that brief time in my life and benefit from it in some way. And this is true for most of us–though it never seems to be the things we anticipated we’d learn. So…

View original post 1,988 more words

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Letting Go

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015, 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών

Περνάει ο καιρός. Πόσες φορές άλλαξαν οι εποχές από τότε που σε πρωτογνώρισα; 28 Φεβρουαρίου 2015! Πέρσι τέτοια εποχή τι κάναμε άραγε; Κανονίζαμε να κατέβεις Αθήνα να ζήσουμε μαζί άλλο ένα παραμύθι; Ή μήπως είχες αρχίσει να τσινάς και επέμενες να ξεκόψουμε; Δε θυμάμαι πια… Αυτό είναι το καλό με μένα, η μόνη σωτηρία μου.

Από όλα αυτά που ζήσαμε θυμάμαι ελάχιστα. Ένα 30% ίσως είναι σωστό ποσοστό. Έστω και προσεγγιστικά. Καλό ποσοστό. Τα γεγονότα του Μονάχου. Δύο τρία πρωινά που ξυπνήσαμε μαζί στη Μελενίκου. Πολλές ώρες μέσα στο ΚΤΕΛ. Πάρα πολλές ώρες μέσα στο ΚΤΕΛ, ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας από Θεσσαλονίκη. Η έξοδός μας, η μεγάλη και τρανή στις Μέλισσες, στο Monroe. Καμια δυο βόλτες στη Λεωφόρο Νίκης, δυο τρία μπουκέτα κατακόκκινα τριαντάφυλλα που σου πήρα κρυφά, ξεγλυστρώντας μυστικά από το σπιτάκι μας, όσο εσύ ήσουν για μάθημα. Ένα βράδυ στο Banana. Είχα μεθύσει, δεν έχω ιδέα πώς μας γύρισα σπίτι. Ανυπομονώ να ξανανοίξει, να αράξω πάλι στο μπαρ και να τσιμπολογάω τα πιπεράκια για τα cocktails.

Η ζωή συνεχίζεται. Πάντα. Όσα σκατά κι αν φάμε, όση απελπισία κι αν μας πιάσει, όσο σκάρτα κι αν μας φερθούν οι άλλοι. Το σύμπαν είναι ένας ζωντανός οργανισμός κι εμείς είμαστε η φυσική μικροχλωρίδα του. Και πάντα μα πάντα θα επουλώνουμε τις πληγές μας. Με τη βοήθεια του ξενιστή – σύμπαντος. Εγώ έχω κακή μνήμη. Άλλος έχει εύκολη πρόσβαση σε ναρκωτικά. Ένας τρίτος – πιο τυχερός – βρήκε τον (πραγματικό) έρωτα της ζωής του, χωρίς να περάσει το λούκι της καψούρας, τη μιζέρια του χωρισμού. Και οι υπόλοιποι χαζολογάνε ή χαζοπαζαρεύονται. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, κι αν πούμε ότι είναι σκληρό όλο αυτό, θα είμαστε υπερβολικοί. Απλό, καθημερινό και εν μέρει κατανοητό το λες. Σκληρό όχι.

Η ζωή συνεχίζεται, οι άνθρωποι αλλάζουν – ταυτόχρονα μένουν ίδιοι, τα καλοκαιρινά club κλείνουν, ανοίγουν τα χειμερινά, μετά κλείνουν κι αυτά με τη σειρά τους.

Θα πιάσουν τα πρωτοβρόχια, θα χιονίσει, θα ρίξει χαλάζι. Τις Αλκυονίδες μέρες θα κάνουμε τις βόλτες μας στον ήλιο και θα νομίσουμε ότι καλοκαίριασε, μετά πάλι κρύο. Κάποια στιγμή στο δρόμο, σε μια κοινή παρέα, στο internet (γιατί έχουμε κι αυτά τώρα, τις γνωριμίες μέσω internet), θα γνωρίσεις μια κοπελίτσα/ έναν κρεμανταλά. Θα ξεχάσεις τις παλιές πληγές και θα προσπαθήσεις να εντυπωσιάσεις, να γοητεύσεις, να αναπαραχθείς, να αγαπήσεις. Κάποια στιγμή θα σταματήσεις να μετράς μέρες, σα να περιμένεις να απολυθείς από φαντάρος.

Κάποια στιγμή θα είσαι ελεύθερος από το παρελθόν σου. Μέχρι τότε, υπομονή.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Κοιμήσου στο αμάξι μια φορά!

Ιωάννινα, Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

Είναι 2.17 το βράδυ, σύμφωνα με το θερμόμετρo έξω έχει 3°C και κοιμάμαι στο αμάξι μου. Ήρθα Γιάννενα να δω την κοπέλα μου μια τελευταία φορά πριν μπω φαντάρος, τελείωσαν τα λεφτά όταν υπολόγιζα ότι θα τελείωναν, όμως εγώ τελευταία στιγμή αποφάσισα να μείνω μια μέρα παραπάνω μαζί της. Λόγω κακού προγραμματισμού, κακών οικονομικών και γενικότερα, κακών συγκυριών που μας κυνηγάνε ένα χρόνο τώρα, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο από το να κοιμηθώ εγώ στο αμάξι λίγο πιο κάτω από το σπίτι της, κι αυτή στο ζεστό της κρεβάτι, περιμένοντας πότε θα αδειάσει το σπίτι το πρωί, για να με ανεβάσει πάνω.

Εγώ την κατάστασή μου τη βλέπω άκρως ρομαντική. Δεν είναι ρομαντική η εικόνα το αγόρι σου να κοιμάται κάτω από το σπίτι σου, περιμένοντας να σε δει; Φυσικά είμαι από τους ελάχιστους που το βλέπουν το πράγμα έτσι…

Πείτε μου, κυρίες και κύριοι, πότε ακριβώς πέθανε ο ρομαντισμός και δεν το κατάλαβα; Σε τόσο λάθος εποχή ζω πια; Επί ένα χρόνο με την εν λόγω κοπέλα έχω περάσει τρελές καταστάσεις, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, τις Συμπληγάδες Πέτρες και το Γολγοθά μαζί, και τα μόνο πράγματα που μας κρατάει ακόμα δεμένους, είναι ο ρομαντισμός και η αποφασιστικότητά μου. Σε κάθε δυσκολία, σε κάθε στραβοπάτημα, σε κάθε μικρό εμποδιάκι, τα δημοψηφίσματα στα οποία ανάγκαζα όλο μου τον κοινωνικό περίγυρο να συμμετάσχει, ψάχνοντας μια λύση στα προβλήματά μου, πάντα έβγαζαν το ίδιο αποτέλεσμα: «Δεν αξίζει να ταλαιπωρείσαι τόσο, ούτε να προσπαθείς για κάτι που δε σας βγαίνει, παράτα τη γκόμενα και ψάξε μια άλλη νορμάλ κατάσταση, να βρεις την υγειά σου κι εμείς την ησυχία μας.»

Αυτή είναι λοιπόν η εικόνα των σύγχρονων σχέσεων; Αν κάτι δε βγαίνει, το παρατάς και προχωράς στο επόμενο; Κι ο Έρωτας; Τα Συναισθήματα; Η Αγάπη; Δε λέω, είναι ηλίθιο και γραφικό να είσαι προσηλωμένος για πολύ χρόνο σε κάτι που βλέπεις ότι έχει πολλά προβλήματα και στην τελική καταλήγει να σε χαλάει παρά να σε κάνει να νιώθεις καλά. Αλλά, αν υπάρχει κάτι μέσα σας, έστω μια σπίθα, μια μικρή ελπίδα βελτίωσης της κατάστασης, ένα όνειρο ότι μια μέρα θα ξυπνήσετε αγκαλιά και δε θα υπάρχουν εμπόδια; Αυτό το απειροελάχιστο και μηδαμινό, δεν αξίζει λίγες θυσίες; Κι αν όχι αυτό, δεν αξίζει τουλάχιστον λίγες θυσίες το άλλο άτομο, που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με σένα;

«Φύγε, πήγαινε παρακάτω, τόσες και τόσες κοπέλες υπάρχουν εκεί έξω. Θα βρεις μια να μην έχετε το πρόβλημα της απόστασης, να μη σας δημιουργεί προβλήματα ο πρώην της, να μην προσπαθούν οι δικοί σας να μισήσετε ο ένας τον άλλον.» Ε όχι ρε φίλε. Εγώ θέλω αυτό που επέλεξα. Έχω το δικαίωμα να το παλέψω μέχρι τέλους. Μέχρι το άλλο άτομο να μου πει ότι δεν πάει άλλο και να ξέρω ότι έχει δίκιο. Και ο καλύτερος τρόπος να δείξω στον άλλον ότι παλεύω για να είμαστε μαζί είναι με θυσίες. Κανένας δεν κατάφερε τίποτα από τον καναπέ του. Θα βγω έξω, θα με φάνε οι δρόμοι και τα ταξίδια, θα κοιμηθώ στο αμάξι και σε παγκάκια αν χρειαστεί. Θα την πάρω αγκαλιά όταν κλαίει ή όταν φωνάζει και χτυπιέται να φύγει μακριά μου, θα της πω ότι την αγαπώ. Θα την κάνω να γελάσει μέχρι να μην μπορεί να πάρει ανάσα, θα της αλλάξω τον τρόπο σκέψης της, θα την πείσω ότι ρομαντισμός υπάρχει και στις μέρες μας και της αξίζει να τον έχει στη ζωή της μέχρι να γεράσουμε μαζί. Στην εποχή μας έχουμε πολύ μεγαλύτερη ποικιλία επιλογής στο θέμα σχέση, αλλά πιστεύω είναι έλλειψη σεβασμού ως προς τον άλλον να το δείχνεις σε κάθε δυσκολία. Πάλεψέ το λίγο. Ίσως ο άλλος να το αξίζει και να το εκτιμήσει.

Posted in Uncategorized | Tagged , | 3 Comments

We’re All in the Dance!

Πειραιάς, 31 Οκτώβρη 2014

6918304445_9bd84c9973_z

Δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ, πότε ο Έρωτας θα σου χτυπήσει την πόρτα. Μπορεί να είναι πρωΐ και να είσαι αγουροξυπνημένος, μες στα νεύρα και χωρίς καφέ, πηγαίνοντας στη δουλειά. Μπορεί να είναι Χριστούγεννα σε πάρτι φίλου, σε διακοπή ρεύματος μέσα σε ένα ασανσέρ, στην κηδεία κοινού γνωστού. Αυτό το διαολάκι (κατά βάθος) μεταμφιεσμένο σε αγγελάκι με τόξο και βέλη, μπορεί να κάνει την κουτσουκέλα του οποιαδήποτε στιγμή, παίζοντας μαζί σου, μόνο και μόνο για να διασκεδάσει. Μπορεί να σε βρει όταν είσαι παντρεμένος επί πολλά χρόνια και μάλιστα σε ευτυχισμένο γάμο. Ή μπορεί να σε βρει όταν δεν αντέχεις άλλη μοναξιά, είσαι απογοητευμένος από όλους κι από όλα, έχεις σταματήσει εδώ και καιρό να ζεις και να ελπίζεις, απλά πλέον περνάς τις μέρες σου αδιάφορα, χωρίς σκοπό…

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε βρει. Περισσότερες από μία φορές, μέσα σε μια ζωή, σε περισσότερες από μία καταστάσεις, όπου δεν μπορείς να διαχειριστείς κάτι τέτοιο! Έχεις αρχίσει επιτέλους να αφοσιώνεσαι στην καριέρα σου, δεν ψάχνεσαι πια, είσαι σε σχέση, την αγαπάς, σε αγαπάει, κάνετε σχέδια μαζί. Ο Έρωτας όμως είναι ένα μικρό άταχτο αγοράκι, γυμνούλικο, με το πουλάκι έξω. Και δε διστάζει να χρησιμοποιήσει αυτό το πουλάκι του και να κατουρήσει πατόκορφα όλα σου τα σχέδια για το μέλλον!

8143144698_b61f2d36c2_m

Όταν βρεθείς στο δρόμο του, την έχεις κάτσει κανονικότατα. Ξέχνα την παλιά ζωή σου, που μετά από τόσες προσπάθειες, κατάφερες να βάλεις σε τάξη. Ξέχνα τις ατάκες του στυλ «εγώ δεν ξαναερωτεύομαι, από ‘δω και πέρα θα κρατάω πισινή». Δεν είναι στο χέρι σου αγαπητέ. Ποτέ δεν ήταν. Σαν παιδάκι θα κάνεις πάλι, θα ζεις στον ενθουσιασμό σου. Θα πετάς στα ροζ συννεφάκια σου και όλη μέρα θα καταστρώνεις σχέδια πώς θα πείσεις το άλλο σου μισό ότι, εσύ είσαι, βρεθήκατε επιτέλους, ώρα να ζήσετε μαζί το υπόλοιπο της ζωής σας. Όλοι θα σε κοιτάνε λοξά, θα σε βγάζουν τρελό, δε θα σε καταλαβαίνουν, δε θα προσπαθούν καν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία. Θα στη λένε όταν είσαι όλη μέρα με το κινητό, ίσως και να σε ζηλεύουν λίγο κρυφά όταν το κάνουν αυτό, αλλά δε θα το μάθεις ποτέ. Γι’ αυτούς θα είσαι πάντα ο περίεργος που όλη την ώρα είναι ερωτευμένος. Τους ζαλίζεις με τις ιστορίες σου, τη μία είσαι μες στην τρελή χαρά και την άλλη μες στην κατάθλιψη, επειδή το έτερον ήμισυ δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι…

Πάντως μην απελπίζεσαι αν ο Έρωτας σε αγνοεί προς το παρόν. Αυτό σημαίνει ότι ανακατεύει τις τακτοποιημένες ζωές άλλων ανθρώπων!!! Μην τους ζηλεύεις καθόλου, θα’ ρθει κι εσένα η σειρά σου και τότε θα γελάνε αυτοί με τα χάλια σου!

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Magic in the Moonlight (Eng)

Finally, Woody Allen surpassed himself. “Magic in the moonlight”, perhaps the first one of his films with a happy ending. Nobody kills anybody, people in the end do not go on with their boring lives as if nothing had happened. The characters do not remain the same small, narrow-minded and shallow people, they were in the beginning, as if the events of the film haven’t touched them at all. Love triumphs, people change, forgive, start a new life. Optimism beats misery, the players make concessions together, they strip naked (figuratively) in front of each other and leave behind the weaknesses of the past. The characteristic “Woody Allen stress” is almost nonexistent.

And what about us? We watch the movie, trying to guess the end and just before the purification, the Catharsis (Κάθαρσις), we are concerned about the discussion of the protagonist with the “Deus Ex Machina”, his aunt. It is beneficial to have someone that knows you so well, understands you and wants what’s best for you. This debate is probably the most wise and profound thing Woody Allen has created. The aunt takes the role of Socrates, becomes the devil’s advocate, endorses from the beginning Stanley’s arguments and, throughout a dialogue with the concept “the only thing I know, is that I know nothing” (“ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα” in ancient Greek), she eventually makes him admit even to himself that he nourishes feelings for Sophie. And they live happily ever after.

What’s impressive in the whole film, though, is the absence of stress. The characters have Woody Allen elements, but none of them can be characterized as over-stressed. Nobody speaks quickly, nobody’s in a hurry to get to the end, no one seems to resent the fact that things unfold with a specific speed. That’s why I say that Woody finally surpassed himself. Because this lack of anxiety is a great virtue. Sometimes things are not as we want them to be. And, to be honest, most of the times, just the opposite of what you expect happens. And this creates stress. Stress which often becomes unbearable. We want to control everything, to know where we are going, to plan everything in our lives. This is a tragic mistake. First of all, it is impossible to happen. Thus, you will definitely be disappointed and will get more stressed by it. Secondly, stress always takes the place of other emotions. It cannot co-exist with anything else, it wants its own space and when we finally give stress the space it wants, it then requests an even greater space. It replaces everything inside of us, our optimism, our inner peace, appreciation of beautiful things in our lives. Stress blinds us and guides us the worst possible way.

Unfortunately, stress is a a necessary evil in our lives. We live with a watch in our hand, a clock beside the bed, a clock in our mobile phone, computer, microwave. On the wall, in the car, on the cross of each pharmacy. We’re always late, we should always run, someone is always unhappy with us and is chasing us. But, at least, let’s limit this paranoia in professional life, in five or maybe ten serious obligations each of us has during the day. Because, when stress overwhelms our personal life, our relaxation moments, our relationships, it becomes uncontrollable.

What’s the point in trying to predict how your date will go? And if you see that it does not go as you planned it would be, what’s the point in becoming stressed about it and trying to turn it in a direction that makes you feel more comfortable? You feel lonely, at times you lose hope, you feel like you’re suffocating, you want to finish, to move on, to change your situation. It’s totally justified. Everyone feels like that. Maybe more often, much more intensely than you imagine they do. You are not alone. We are all boiling in the same cauldron (greek expression meaning that we are all in the same situation). We are, as deep in the shit as everyone else, we are in a society that we built ourselves and that has long ago turned against us. It has eliminated our free time, it has crushed our dreams, it has destroyed our expectations to improve our quality of life. It has convinced us that the answer is stress. That, if we get stressed enough, we have hopes to save the situation, to get on time, to turn the game, to win.

It’s not like that at all. Stress is the enemy. Are you poor? Unemployed? Completely miserable? Single for years without being able to find another wretch like you to communicate? Tell them all to go to hell, to see the difference! Go out to have fun yourself, not to find a girl or a guy, or to please your friends with your company. You’re the important one. No one else. Relax. Any situation has its positives and negatives. And by being anxious, you can’t do anything. Take a deep breath, maybe two or three. As many as you need. Take a day off. From work, from life, from everything. Lay down anywhere it pleases you and think about it, find yourself. Find your limits, your real desires, separate the reality from daydreaming and your true dreams.

You want to be with George? Try it. Don’t give a rat’s ass about it; fucking chasing your dream, if you think you want to. Will you land on your face? You’ll get over it. Then it will happen again. I guarantee it. You’ll get over THAT one too. You will cry, you get miserable, you will fall asleep hugging a toilet full of your vomit and, the next day, your friends will send you photos of it. We will send drunken messages to your ex and will never get an answer. You will spend days after days in bed without even the desire to eat. That’s life and its called like that because you have to LIVE IT. You are obligated to do it and whichever road you choose, it’s YOUR road and it’s the correct one. But for God’s sake, don’t get stressed about it. Shit happens, whatever will be, will be. We are all sensitive, more or less, and the first 25 years are the hardest. After a while, you keep on facing the same situations, the same problems, the same shit in the head, your head or the others’. But you do not care. You’ve built your character, you’ve learnt your limits, you know when to tell people to go to hell, people and situations that make you feel bad. And you come to this state only with experience. Only by not being afraid of your shadow and your mistakes.

Just don’t be afraid to live…

Posted in English Version | Leave a comment

Devils and Dust (Eng)

It’s getting cold now, for good. Even here, in Piraeus. Slowly Autumn becomes Winter. We’re deep into the Jazz Season. Jazz, strolls in the center of Athens, coffee in warm, tasteful little Cafés, search of new acquaintances for the Winter. Long sleeve shirts and at night maybe a jacket. And, of course, lazy Sunday mood.

And in all of this, myself. Not only bisected, but tri-sected, maybe worse. In one month I have to start my military service and I’ve decided to end the (love) story with L. for good, someone could say that I’m finally in flirting mood. Relaxed mood, new perspectives for the future, calmness. But why am I still thinking about Munich? Why am I still living (in my imagination) in Salonica, in the same house that I spent last Winter and why do I want to go to Ioannina again?

We humans, we are very stubborn. We can’t seem to understand that something is over for good. We hang tightly on a situation and we don’t want to let go easily. We keep on living our stupid dreams, trying to ostentatiously ignore the fact that reality has no connection to them anymore. At the beginning, dreams and reality have a common point. You have a compass, you think that by following it, you will find happiness. Both of you think that. You fall in love, you get closer, you fall in love a little more. Slowly, dream and reality start to separate from each other. In your head, this should have happened. “This” would have made you happy. Why did the other thing happen instead? In the first signs of this phenomenon, you have to sit down and think. Only you, by yourself. You are alone in this. No friends, no family, no random guys, no experts. You and only you. How big is this differentiation? How far does it take you from your dreams? Is it your fault, is it the other person’s fault, is it noone’s fault?

The next step is to take a decision. Will you keep on fighting to go back to the path of your dreams, or will you admit your defeat and leave before it’s too late? Why do you always choose the first one and never the second? No matter how old you are, no matter how many times you’ve fallen on your face, you stubbornly insist on choosing the first one… Is it that difficult for you to say that you lost? Because you lost, bro, this is the end. Game over. Admit it. There’s no point in fighting anymore. And, goddammit, you’re not alone in all of this. There’s another human being at the other side. She/he is exactly like you, even if you don’t understand it. You have the same dreams, the same insecurities, the same problems. And both of you just declare that you want a human being to understand you, to feel you, to love you, maybe. A message in the morning, when you wake up, and one before you go to sleep. Just a “good morning” and a “good night”, it’s that simple. But you make it complex. You tried it, it didn’t work out. Let it go…

The adjustment is very difficult. It demands thousands of virtues, virtues that not all of us have. Basically, almost no one has them. Even after months that you think you are “clean”, you can backside easily. You can seek her/him out, you can send messages, search for her/him. Maybe you’ll get lucky. That’s your problem. The main problem thought is this: if you don’t do that, are you ready to go on? And if you are, when? What is better for you? To wait until you feel completely ready, or start searching for someone new and feel ready in the meantime? Which is more significant for you, loneliness or avoiding hurting another human being? As Ted from “How I Met Your Mother” says: “Everyone’s got some baggage”. You have yours, the other one has hers/his and you burden each other with them. But if the other one is serious about you and wants you to be there for him, what do you do? Do you wait to “feel ok” and you lose chances in favor of your ex? Or do you go face down into something that maybe, in the meantime, you’ll decide it doesn’t suit you and you end it ingloriously, having wearied and burdened the other person without any reason?

Relationships exist, without any doubt, to have a good time and feel good, not torture ourselves and definitely not stress ourselves about everything. I have proudly explained that, many times and in many different situations. The problems, though, begin, with the realization that both people are not in the same state. One is obviously excited, in love, makes plans for the future… And what about the other one? The other one makes plans for the past. And if the other person is good, interesting, serious and decent, your dilemma gets bigger, the decision more difficult. Is this the chance for a new beginning? Am I ready, though, to let myself go into a new relationship? And if the past comes back? It won’t come back, that’s for sure. But you’re a bit of an asshole, aren’t you? An asshole, a dreamer, a romantic, but mostly an asshole. Every time you go to sleep, you daydream that the next day your past will come to your feet. It will ask for your forgiveness, it will tell you that it loves you, that it wants you back together. And, in that case, what do you do with your new “conquest”, mister Asshole? Will you have the balls to say “no” to your past in favor of the present, or will you succumb for yet another time, hurting more people to fulfill your “dreams”?

Winter is coming… Time to move on.

Posted in English Version | Leave a comment